2017-18

Σκοπός του μαθήματος είναι παρουσιάσει την ιστορική εξέλιξη των Βαλκανικών Λαών κατά τη Μεσαιωνική περίοδο, από την εγκατάσταση των σλαβικών φύλων μέχρι την οθωμανική κατάκτηση. Εξετάζεται η ίδρυση αυτόνομων ή ανεξάρτητων κρατών στα Βαλκάνια και η διαμόρφωση της ξεχωριστής πολιτισμικής φυσιογνωμίας της περιοχής μέσω της σύζευξης του βυζαντινού πολιτισμού και της σλαβικής κουλτούρας.

Η Νεοελληνική Τέχνη, η τέχνη δηλαδή που αναπτύσσεται στο ελληνικό κράτος τον 19ο και 20ο αιώνα, έχει τις ρίζες της στη μεταβυζαντινή ζωγραφική και την επτανησιακή σχολή της προεπαναστατικής περιόδου. Μετά την απελευθέρωση και μέσα από σύνθετες επιρροές και οσμώσεις από τον ευρωπαϊκό χώρο διαμορφώνεται η καλλιτεχνική φυσιογνωμία του νεότερου Ελληνισμού. Πολλά έργα τέχνης της περιόδου αυτής εκφράζουν και αναπαράγουν τις ιδεολογικές τάσεις, την πραγματικότητα και τους μετασχηματισμούς της νεοελληνικής κοινωνίας.

Στο μάθημα αυτό εξετάζονται η έννοια της διασποράς και η σημασία της για την κατανόηση βασικών ζητημάτων της νεότερης και σύγχρονης ελληνικής πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ιστορίας. Αναλύονται ζητήματα όπως η ίδρυση, η οργάνωση και η εξέλιξη των ελληνικών κοινοτήτων του εξωτερικού με απώτερη επιδίωξη τη συνθετική θεώρηση του ευρύτερου φαινομένου της ελληνικής διασποράς.

Το μάθημα, μετά από μια παρουσίαση των πρωτογενών πηγών και του βασικού χρονολογικού πλαισίου της ελληνιστικής περιόδου (323 – 31 π.Χ.), εξετάζει τις δεσπόζουσες πολιτικές και πολιτισμικές συνθήκες συμπεριλαμβανομένων των θετικών επιστημών, της φιλοσοφίας και της τέχνης.

Στόχος του μαθήματος είναι να παρουσιαστούν τα τρία ιστοριογραφικά είδη της βυζαντινής ιστοριογραφίας (εκκλησιαστική ιστορία, κοσμική ιστορία και χρονογραφία) από τον 4ο αι. ώς και την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους (1453) και να γίνουν γνωστοί οι κυριότεροι εκπρόσωποι αυτών των ειδών και το έργο τους. Εξετάζεται η χειρόγραφη παράδοση των έργων τους και οι κριτικές εκδόσεις που έχουν γίνει.