2019-20

Στόχος του μαθήματος είναι να γνωρίσουν οι φοιτητές μια φάση της ιστορίας της τέχνης, ενταγμένης σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό και γεωγραφικό χώρο. Επίσης να εξοικειωθούν με βασικές έννοιες και αρχές της τέχνης του μπαρόκ, την εξέλιξη της τεχνοτροπίας αυτής και της σχέσης της τέχνης με την ιστορία.

Εξετάζονται θεωρητικά προβλήματα της Ιστορίας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, όπως οι διαφορετικές απόψεις για την αρχή της, οι περίοδοι, η γλώσσα, καθὼς και η διάκριση μεταξύ λογοτεχνίας και γραμματείας. Διδάσκονται βασικά στοιχεία της νεοελληνικής μετρικής και των νεοελληνικών διαλέκτων. Στη συνέχεια εξετάζονται συγγραφείς και αντιπροσωπευτικά κείμενα, κυρίως ιστοριογραφικά, από τον 10ο αι. μέχρι και την εποχή του Διαφωτισμού (Χρονικό του Μορέως, Χρονικό των Τόκκων, κυπριακά χρονικά, Χρονικό του ψευδο-Δωροθέου, Χρονικό των Σερρών, Χρονικό των Τούρκων Σουλτάνων).

Το μάθημα περιλαμβάνει καταρχάς την αποσαφήνιση της έννοιας «Εθνογραφία» και την ιστορική της εξέλιξη. Επιδιώκεται, λοιπόν, να κατανοήσουν οι φοιτητές τη σχέση Κοινωνικής και Πολιτισμικής Ανθρωπολογίας από τη μια μεριά, και Εθνογραφίας από την άλλη, τόσο στο πλαίσιο του λεγόμενου «Εθνογραφικού Ρεαλισμού», δηλαδή την κλασική εκδοχή της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, όσο και στο πλαίσιο της «Πολιτισμικής Κριτικής», που ανανέωσε την επιστημολογική συζήτηση για την Κοινωνική Ανθρωπολογία και την Εθνογραφία.

Το μάθημα καλύπτει ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία της μεσαιωνικής Ευρώπης και των επαφών της με τον ευρύτερο κόσμο. Οι σταυροφορίες αποτελούν ταυτόχρονα παράγοντα και αποτέλεσμα της δυναμικής ανάπτυξης και επέκτασης της λατινικής Χριστιανοσύνης σε διάφορα πεδία (πολιτικό, στρατιωτικό, οικονομικό, πολιτισμικό) και προς όλες τις κατευθύνσεις, από τον 11ο αι. και εξής.

Με το μάθημα «Σημειωτικές προσεγγίσεις της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας» επιδιώκεται η βαθύτερη και συστηματικότερη εντρύφηση των φοιτητών και των φοιτητριών του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας σε ζητήματα που έχουν αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο του Υποχρεωτικού μαθήματος «Εισαγωγή στη Σημειωτική» και αφορούν στην εφαρμογή της σημειωτικής προσέγγισης των λογοτεχνικών κειμένων ως «αισθητικών κειμένων» που από σημειωτική άποψη χαρακτηρίζονται ως «ασαφή και αυτοεπικεντρούμενα».