Τοπικές ενδυμασίες από ΣΟΥΦΛΙΟΥ, Δ. ΣΟΥΦΛΙΟΥ, Π.Ε. ΕΒΡΟΥ

Εργασία Α’ Εξαμήνου

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΕΞΑΚΟΥΣΤΟΥ

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

για την πόλη «ΣΟΥΦΛΙ»

στο μάθημα λαογραφίας

κ. Μ. Γ. ΒΑΡΒΟΥΝΗ

Β. ΈΝΔΥΜΑ

α. Ένδυμα γυναικών

Η ενδυμασία της Σουφλιώτισσας διακρίνονταν σε καθημερινή και γιορτινή. Η μεν καθημερινή αποτελούνταν από μάλλινο ή καλοκαιρινό καφτάν(ι) ανάλογα με την εποχή ως εξωτερικό φόρεμα, εσωτερικά δε φορούσαν το μάλλινο ή βαμβακερό μπιντέν(ι). Όλα αυτά υφαμένα από τις ίδιες στον αργαλειό τους και ραμμένα από τερζήδες (ραφτάδες).

Για τις γιορτές όμως φορούσαν τη φανταχτερή φορεσιά που γινόταν από Ατλάζ(ι) (ταφτας), βελούδο , σαμαλατζένιο (ριγέ ταφτας) και Σαντρατσ(ι) (καρό μεταξωτο). Αυτά αποτελούσαν το Καφτάνι δηλ το εξωτερικό φόρεμα. Εκτός από τα εσώρουχα, φορούσαν 1) το πουκάμισο λινό ή μεταξωτό με δαντέλα στον ποδόγυρο και τα λιμαρα (ντεκολτέ) 2) το μισοφούστανο (φουριό) μάλλινο ή μεταξωτό, ανάλογα με την οικονομική κατάσταση, θέση ή ηλικία και 3) επανω από το καφτάνι φορούσαν την ποδιά που δενόταν στη μέση τους και πίσω 4) τη Ζούνα ζώνη με σιδερένια ή μπρούτζινα κομματάκια στολισμένη στο μπροστινό μέρος με την Τοκα που ειχε και αυτή χρωματιστες πετρες 5) το κοντογούνι (σακάκι) βελούδο, μάλλινο λουτρ με φόδρα γούνα προβατου. 

Τα καθημερινά υποδήματα ήταν τα μέστια για μέσα στο σπίτι δηλ ρηγα πάνινα καλύμματα του κάτω ποδιού ή τα κοντζια, σαν τα μέστια και αυτά αλλα κάλυπταν και το κάτω μέρος της γαμπας με κορδόνια. Τις γιορτές φορούσαν τα κολέβρα δερμάτινα, κόκκινα ευρύχωρα με σόλα. 

Ως καλύμματα στο κεφάλι τους οι γυναικες τις μεν καθημερινές οι νεες τα τσιμπέρια (πολύχρωμες μανδήλες) οι δε ηλικιωμένες και χήρες μαύρα τσιμπέρια που τα έλεγαν Γιοσμάδες. Τις γιορτες φορουσαν τις Μαγλίκες (τετράγων υφασμα 1,5 τμ χωρισμενο σε 4 ίσα μέρη, με ιδιαιτερο χρωματισμο το καθε ενα). Επάνω στη μαγλίκα, σαν στολίδια χρησιμοποιούσαν τα παγούνια, τρίγωνα ή τετράγωνα χρυσά με βάση ελατήριο που με το περπατημα κουνιοταν τρεμουλιαστά. 

Στο στήθος φορούσαν 2-3 μαντουρλιές (αρμαθιές) ντούμπλες (διπλες τουρκικες λιρες) ή φλουρια (υποδιαιρεση τουρκικης λιρας) και καρφιτσες που κουμπώναν το πουκαμισο. Τα σκουλαρίκια ήταν κρεμαστα ασημένια σε σχημα θυμιατού. 

Τα μαλλια της γυναικας κατέληγαν σε πλεξίδα (κοσα) φαρδιά ή τουρκικη. Στο κατω μερος της πλεξίδας έδεναν μια κορδελα με ένα καρμπόν (μικρος χρυσος τουρκικος παρας).

β. ΕΝΔΥΜΑ ΑΝΔΡΙΚΟ

Και οι ανδρες ειχαν την καθημερινή και γιορτινη ενδυμασία. Η καθημερινή αποτελούνταν από μαύρες πλεχτές κάλτσες, βρακες ως τον αστράγαλο, πουκάμισο (καρό μεταξωτο) ασπρο ή σκουρο, γιλέκ(ι) για το καλοκαίρι ή ντουλαμά για το χειμώνα, ζουνάρι 4 πήχεις μάκρος που κατέληγε σε μαυρα κροσια. Επάνω από το γιλέκι ή ντουλαμά φορούσαν το μιντάν (ειδος κοντογούνας μάλλινης φοδραρισμένη με πρόβεια γούνα κ’ τελος ένα φέσ(ι). Η επίσημη Κυριακατικ(ι) εκτος απ’ αυτα και αντι για μιντάν ειχε την ομορφη και περήφανη Σαλταμαρκα (γιλέκι μάλλινο) και το Σαλβαρ(ι) (μάλλινη βράκα). Για παπούτσια φορούσαν τις τουλούμπες (μαυρα ευρυχωρα χωρις κορδονια) για τις γιορτές και για τις καθημερινές τα τσαρούχια καμωμενα από χοιρινό δέρμα. Οι γέροντες φορούσαν και τη λεγόμενη Σιαρβετα, η οποία ήταν ένα επίμηκες ύφασμα, έτοιμο, λεπτό. Αυτο το τύλιγαν γύρω από το φέσι που δεν είχε φούντα και το ακρο της το άφηναν ελεύθερο πίσω ν’ ανεμιζει. Στα χερια κρατούσαν οι μεν νεοι το κομπολόι με χάνδρες ή κουμπουσκίν(ι) με κεχριμπάρ(ι) οι δε γέροι κουμπουλόι με ξύλινες χάνδρες (μπουμπόλια ).