Τοπικές ενδυμασίες από ΜΙΚΡΟΠΟΛΕΩΣ, Δ. ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ, Π.Ε. ΔΡΑΜΑΣ

61 Α.

Εργασία Παπαϊωάννου Στυλιανή

Αριθμός μητρώου: 275

Α’ εξάμηνο

Χωριό: Μικρόπολη

Νομός: Δράμα

Χρόνος εργασίας: Δεκέμβριος ΄95- Ιανουάριος ΄96

Καθηγητής: Μ.Γ Βαρβούνης

Ένδυμα, Υπόδεση, Κόμμωση και καλλωπισμός:

Δεν φορούσαν, όπως σήμερα κιλότες, είχαν τα λεγόμενα “ τσακσίρια ” αυτά είναι, όπως είναι η κιλότα. Η γάμπα ήτανε στενή και από το δεξί το πόδι και το αριστερό από την αριστερά ήτανε το άνοιγμα και κουμπιά είχαν από σύρμα, από τέλι. Το άνοιγμα ήτανε με γαϊτάν. Τα γαϊτάνια τα έπλεκαν από μετάξ, δούλευαν και μετάξια. Και πως έπιανε από το γόνα μέχρι τζέπ είχανε, όχι όλοι αλλά αυτοί που ήτανε πλούσιοι γαϊτάν ήτανε από μετάξι αυτό, είχε και κατώτερα γαϊτάνια, που τα έπαιρναν από τα παζάρια και πως τα έδενα, πως τα έραβαν μ’ το βελόνι και ερχόταν σαν κέντημα και οι τζέπες με γαϊτάν. Είχανε και τα “ τζεμπεντάνια ” (γιλέκο) μαύρο και αυτό ήτανε με γαϊτάνια. Τα καλά τα γιορτινά τα ρούχα τα ‘χανε γαϊτανωμένα (δηλ. με κορδόνια). Μέσα απ’ τα τζεμπενιάνια του χειμώνα είχανι, όπως σήμερα εχνέ τις πουκαμίσες αλλά μάλλινα και το λέγαν καβάλ.

 Τα χρώματα για τα τζεμπενιάνια ήτανι το μαύρο, το μαύρο είν’ το σοβαρό χρώμα, αλλά μερικά παλικάρια φορούσαν κι άλλα χρώματα. Του καλοκαίρ η φορεσιά τους άλλαζι, είχαν υφαντά απ’ τον αργαλειό, βαμβακωτά και άλλος τα πήγαινε στον τερζή (ράφτη). Πολλές γυναίκες είχαν στα σπίτια μηχανές του χεριού κι έραβαν πολλές. Το χειμώνα, όμως αυτοί που ‘σαν πλούσιοι, πάνω απ’ τα τζεμπεντάνια, είχαν και παλτό είχαν και γούνα. Οι γέροι το γούνιμα είχανε μαύρο. Είχανε και ζωνάρια στη μέση και όπως οι Τούρκοι φοράν σαρίκια στο κεφάλι τους, έτσι είχαν πλεκτά τα έπλεκαν οι γυναίκες τέσσερα-πέντε δάχτυλα στενόμακρο πλεγμένο άλλο από μαλλί και του λέγανι “ γραβάτο ”, στις άκρες με πισκύλια. Αυτά τα πλέκουν, όπως είναι κι ταντέλα και έχει φούντες ύστερα.

 Από μέσα φορούσαν φανέλες πλεχτές στο χειμώνα και το καλοκαίρι βαμβακερές.

 Παπούτσια είχαν δύο ζευγάρια και με αυτά γέραζαν. Αγόραζαν τα “κουντούρια” λεγόμενα φια, που ‘ταν με το τακούνι δεν είναι, όπως οι “τουλούμπες” αυτές είχαν λίγο τακούνι τα κουντούρια είχαν δύο τρία δάχτυλα τακούνι και τα είχαν, παραγγελία παέναν και τα έφτιαναν και τα φορούσαν τις γιορτές.

Οι γυναίκες είχαν τα βρακιά λεγόμενα, αλλά είχαν κι αυτά όνομα οι κοπέλες φορούσαν «τσιτιόνια» οι δε γυναίκες είχαν το «σαλβάρι», είχε μια διαφορά το ένα απ’ το άλλο το τσιτιόνι ήτανε, όπως σήμερα φοράμε φαρδιά παντελόνια, αλλά ήταν φαρδύ και κάτω κάτω ήτανε κλειστό και φούντωνε εκείνο και πως ήτανε κλωσάτο η βρακιζώνα, γιατί δεν φορούσαν λουριά, μάζευε το τσιτιόνι και έρχονταν τα κλώσια, όταν περπατούσε έρχονταν σαν φούστα, ενώ τα σαλβάρια ήτανε, όπως τώρα οι Τουρκάλες φορούνε και μεγαλύτερα απ’ φτα και αγόραζαν φάσματα. Τα κορίτσια φορούσαν από πάνω πλεχτά, πλεχτές ζικέτες μακριές μι τζέπες. Μέσα από τις ζικέτες αγόραζαν από το παζάρ φτα τα λεγόμενα «μερικάνια» και φορούσαν μπλούζες έπαιρναν ύφασμα κι τότε είχαν συνήθειο να παίρνουν φάσματα κλαρωτά.

Καλύμματα κεφαλιού, Καλλωπισμός, Κόμμωση:

Οι γυναίκες στο κεφάλι είχαν τα λεγόμενα τις καθημερινές τα τσεμπέρια οι μιγάλες οι γριές φορούσαν μαύρες, οι άλλες κάτω των 60 φορούσαν άλλα χρώματα, τα κορίτσια πάλι φορούσαν τσεμπέρια, αλλά ωραία τσεμπέρια μέχρι μειαζωτό. Οι κοπέλες μάλιστα φάβουνιαν πουνιραρίζονταν. Την πούνιρα την έπαιρναν απ’ του παζάρ και τα χειλ’ τα έβαφαν αλλά εκείνη την μπογιά την έφιαναν μόνες τα. Δεν φάβουνταν όμως πάρα πολύ γιατί χαλούσε το δέρμα. Τα μαλλιά τς τα κορίτσια τα χανε πλιξούδες, πουλλές πλιξούδες και όταν μιγάλωναν γινόντσανε γυναίκες, κάνανι δίου μόνο πλιξιούδες, οι άντρες είχνε κανιό μαλλί σχεδόν ξουρισμένο.

(Πατσίδης Χαράλαμπος).