Τοπικές ενδυμασίες από ΕΒΡΙΝΟΥ, Δ. ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ-ΣΑΠΩΝ, Π.Ε. ΡΟΔΟΠΗΣ

                                  Αρχείο 2694

 

                     Ονοματεπώνυμο : Στεφανία

                                     Ναλμπάντη

 

1ο εξάμηνο 2012-2013

                                                                

Μάθημα : Εισαγωγή στην

                 Λαογραφία

 

Καθηγητής : Μ. Γ. Βαρβούνης

 

Συλλογή λαογραφικού υλικού

 

                      Έβρενος Ροδόπης

 

Τμήμα :   Ιστορίας και Εθνολογίας

 

Β. Ένδυμα, υπόδεση, κόμμωση και καλλωπισμός

 

 “ Κουρευόμασταν στις Σάππες. Ερχόταν, κάθε Τρίτη ο κουρέας και μας κούρευε. Παπούτσια και ρούχα, αγοράζαμε, επίσης από τις Σάππες.  Οι γυναίκες, όταν θα πηγαίνανε σε γάμο ή βάφτιση, έφτιαχναν τα μαλλιά τους και αυτές στις Σάππες. Υπήρχε, και τσαγκάρης στο χωριό ο οποίος μου έφτιαχνε τα παπούτσια, τώρα αν κατασκεύαζε και πουλούσε κιόλας, δεν ξέρω. Επίσης σε μεγάλη ηλικία οι περισσότερες γυναίκες φορούσαν μαντίλες και μαύρα ρούχα. Οι παππούδες, με την τραγιάσκα στο κεφάλι και με ζωνάρι στο παντελόνι. Εγώ πρόλαβα και τους είδα με το άσπρο το ζωνάρι στη μέση. Καλά αυτό ήταν, και θρακιώτικη στολή. Οι μουσουλμάνες, κυκλοφορούσαν με ότι και σήμερα, δηλαδή φερεντζέ, μαντίλα και οι μουσουλμάνοι με τα καπελάκια που φορούνε μέχρι σήμερα”.

 

Χρήστος Χατζόπουλος, ετών 45

 

“ Τα ρούχα και τα παπούτσια μας τα αγοράζαμε από το παζάρι στις  Σάππες και στην Κομοτηνή. Ο κουρέας, ερχόταν την εβδομάδα, μία φορά. Κάθε, Κυριακή ερχόταν στο χωριό. Όσο για τις γυναίκες, εκείνα τα χρόνια έφτιαχνε, η μία τα μαλλιά της άλλης. Δεν υπήρχαν, τέτοιες πολυτέλειες, όπως τώρα”.

 

Aντρέας Χατζηβασιλείου, ετών 68

 

“Υπήρχαν, μαγαζιά για ρούχα στις Σάππες, αλλά τα περισσότερα ρούχα,  ήταν του αργαλειού. Εγώ, πολύ αργαλειό έκανα, πολύ ύφαινα και στα πεθερικά μου, όταν είχα έρθει, η πεθερά μου, ακόμη και τα εσώρουχα στον αργαλειό τα έκαμνε.  Εκείνα, τα χρόνια αν δεν ήξερες να υφαίνεις και να ράβεις το παιδί σου θα ήταν κακομοιριασμένο. Υποδήματα, από τον τσαγκάρη στις Σάππες παίρναμε. Τι παίρναμε δηλαδή, έπαιρνε ο πατέρας μου τα μέτρα μας τα έδινε στον τσαγκάρη και του έλεγε, θέλω τόσα ζευγάρια. Τα παπούτσια έπρεπε να τα τιμαρεύουμε μέχρι να μεγαλώσει το πόδι μας και μέχρι να ξεφτιστούν.  Μόνο, τότε ζητούσαμε από τον τσαγκάρη και άλλο ζευγάρι.  Αν μας μίκραιναν τα παπούτσια δεν τα πετούσαμε, τα έπαιρναν τα μικρότερα αδέλφια μας. Πλέκαμε και ντερλικάκια, για να μην κρυώνουμε. Εμείς, σαν γυναίκες, καλωριζόμασταν  και κουρέματα είχε και χτενίσματα και περμανάντ.  Η γιαγιά σου συγκεκριμένα, ήταν ψευτοκομμώτρια.  Τα μαλλιά μας, όταν ήταν μακριά, σαν τα δικά σου, θυμάμαι, τα κάναμε πολύ πλεξούδες. Το πρόσωπό μας, μπορεί να ήταν χλωμό, γιατί δεν βάζαμε αυτά, που βάζετε εσείς τώρα, δεν είχαμε κιόλας. Αλλά, τα μαλλιά μας ήταν πάντοτε περιποιημένα. Κάναμε, τότε την λεγόμενη ποτάση, για να ξεχωρίζει κάθε τρίχα του μαλλιού μας και για να γυαλίζει. Τα κομμωτήρια, τα γυνακεία, βρίσκονταν στις Σάππες, που ήταν οι επαγγελματίες.  Για τους άντρες, ερχόταν ο κουρέας κάθε Σαββατοκύριακο στο χωριό, από τις Σάππες και τους ξύριζε και τους κούρευε. Αλλά, στις κομμώτριες στις Σάππες πηγαίναμε για πολύ ειδικές περιπτώσεις. Αλλιώς, εδώ κάναμε τις ψευτοκομμώτριες και υπήρχαν κορίτσια, που είχαν ταλέντο, αλλά κάναμε απλά πράγματα π.χ. λίγο κούρεμα και κανένα χτενισματάκι.  Οι μητέρες, όσες είχανε κορίτσια, μετά το μπάνιο κούρευαν  τα μαλλιά τους λίγο, στις άκρες, για να μην πιάσουνε ψαλίδα, αλλά και την φρατζούλα και έδειχναν τα μαλλιά, πάντα κουρεμένα και περιποιημένα ” .

 

Ευφροσύνη Χατζάρα, ετών 73