Τοπικές ενδυμασίες από Δ. ΤΟΠΕΙΡΟΥ, Π.Ε. ΞΑΝΘΗΣ

                       ΤΟΠΟΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΥΛΙΚΟΥ :

                              Δήμος Ταπείρου, νομός Ξάνθης

                              Οικισμός Δασοχωρίου

                     Χρόνος συλλογής : Φεβρουάριος 2005

                        Όνομα συλλογέα : Ρέστα Ζωγραφιά

                         Φοιτήτρια του τμήματος Ιστορίας

                         και Εθνολογίας του Δημοκριτείου

                         Πανεπιστημίου Θράκης

                         Όνομα Καθηγητή : Μ. Γ. Βαρβούνης

     Η παραδοσιακή σαρακατσάνικη φορεσιά, φορέθηκε από τις γυναίκες του Δασοχωρίου έως το 1960. Οι άνδρες στους γάμους και στις γιορτές φορούσαν τη φουστανέλα μέχρι το 1950, ενώ για καθημερινή τους ενδυμασία είχαν μέχρι τότε πουτούρια  ( ένα είδος μάλλινου παντελονιού) και από πάνω σακάκι

( κουζιούκα). Από το 1950 και μετά οι άνδρες, με την επιρροή των ξένων άρχισαν να ράβουν κοστούμια.

     Παλιότερα οι γυναίκες έκαναν τα μαλλιά τους δύο πλεξούδες και τις έφερναν δεμένες με ένα μικρό σχινάκι πιασμένο και απο τις δύο άκρες έτσι ώστε να στερεώνονται καλά κάνοντας χιαστί ( είδος κόμμωσης σελ:   εικ:  ) στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού. Αργότερα όμως βγάζοντας τη σαρακατσάνικη φορεσιά μετά το 1960 άλλαξαν το είδος κόμμωσης.

     Η υπόδεση των ανδρών στις καθημερινές δουλειές ήταν λαστιχένιες γκούμες και γκέτες στις γιορτές και στους γάμους.

     Τα κοσμήματα τα έπαιρναν οι Σαρακατσάνες προίκα απο τον πατέρα τους ανάλογα με τη δύναμή του. Ο γαμπρός της χάριζε το ασημοζούναρο και αν ήταν πλούσιος το σταυρωτό κιουστέκι  ή διπλό τσαπράζι και διαφορα άλλα. Οι χρυσικοί ξέροντας πως είχαν μεγάλη πέραση στους σαρακατσάνους τα έφτιαχναν ειδικά γι' αυτούς. Το μεγάλο σταυρωτό κιουστέκι ( σελ: 18 εικ: 11) ήταν το επίσημο κόσμημα για τις πλούσιες τσοπάνισσες και τις τσελιγκοπούλες όπως και πολλά άλλα νυφιάτικα κοσμήματα.

     Όμοιο κόσμημα για άντρες και γυναίκες είναι και το μονό κιουστέκι με τ΄αλύσια. Οι άντρες το μεταχειρίζονταν για τα ρολόγια τους και οι γυναίκες στόλιζαν το στήθος, γαντζώνοντας την κομποθηλιά του στο κοζόκι και σκαλώνοντας στην άλλη άκρη στο στήθος δεξιά, έτσι που να πέφτουν οι αρμάθες με τ' αλύσια στο ζουνάρι.