Τοπικές ενδυμασίες από ΔΡΑΜΑΣ, Δ. ΔΡΑΜΑΣ, Π.Ε. ΔΡΑΜΑΣ

 

                                        Αρχείο 2676

 

                             Χαραλαμπίδης Γρηγόριος

 

                        Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

                          Τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας

 

                               Μ. Γ. ΒΑΡΒΟΥΝΗΣ

 

                      ΣΥΛΛΟΓΗ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ

                             Ακαδημαικό έτος : 2012-2013

 

                                Νέα Σεβάστεια Δράμας

 

Β) ΄Ενδυμα, υπόδεση, κόμμωση και καλλωπισμός

      α. Ένδυμα

       “ Φορούσαμε μαντήλες, είχαμε πιασμένα τα μαλλιά με κότσο και πλεξούδες. Τα ενδύματα τα έραβε η μοδίστρα, δεν υπήρχε κάποιο κατάστημα για να αγοράσουμε ρούχα”.

                                                                   Κυριακή Παυλίδου

 

      “ Οι γυναίκες φορούσαν φούστα με μπλούζα (ρουπάσκα) συνήθως σκούρου χρώματος για να μη φαίνονται οι λέρες, όπως στα ανοιχτόχρωμα. Αλλά οι ηλικιωμένες και πάντα οι χήρες φορούσαν επίσης σκουρόχρωμα ρούχα. Και στο κεφάλι πάντα μαντίλα, μαντίλα (τσιτ) σκουρόχρωμη ή και άσπρη όπως οι Ρωσίδες.

         Αλλιώτικη ήταν η αντρική φορεσιά. Αυτή ονομάζεται ζίπκα.  Τα “ζίπκα” είναι παντελόνια συνήθως από τσόχα, με στενά σκέλη και φαρδιά σούρα στο πίσω μέρος. Στη μέση ζωνάρι και ιδιόμορφο κεφαλομάντηλο και αυτό από τσόχα το λεγόμενο κουκούλα ή πασλίκ. Συνήθως δε αυτή η φορεσιά συμπληρωνόταν με εξαρτήματα και οπλισμό”.

              Φούλα Καλτσίδου

 

        “ Τα ρούχα τα έφτιαχναν μόνες τους οι γυναίκες. Ύφαιναν με μαλλί που έπαιρναν από τα πρόβατα. Οι ίδιες οι γυναίκες έκαναν ύφασμα αλλά και σώβρακα. Οι φορεσιές που έχουν τώρα  οι χορευτικοί σύλλογοι, ήταν αυτές που φορούσαν τότε οι πλούσιοι.

           Οι άντρες φορούσαν πουκάμισα. Όλα τα ρούχα ήταν δικά τους, δηλαδή δεν πήγαιναν να αγοράσαν. Αυτό κράτησε μέχρι και το '40”.

                 Δήμητρα Ιωαννίδου

 

      β. Υποδήματα.

          “ Οι περισσότεροι δούλευαν σε χωράφια τότε όλη μέρα. Οι άντρες φορούσαν  τσαρούχα ή παλιοπάπουτσα. Ήταν επίσης τα παπούτσια από δέρμα. Γενικώς δεν είχαν την άνεση για την αγορά υποδημάτων”.

                  Φούλα Καλτσίδου

 

      γ. Καλύμματα του κεφαλιού και κόμμωση

         “ Οι ηλικιωμένες γυναίκες που φυλάγονταν από το κρύο για πολλές δεκαετίες φορούσαν και δέυτερο κεφαλομάντηλο κάτι σαν τραπεζομάντηλο με κρόσια  (πισκίλα ). Και οι άνδρες άφηναν τα παπάλα και φορούσαν το καλοκαίρι τα ψάθινα.

                   Φούλα Καλτσίδου

 

          “ Φορούσαμε τσεμπέρια (μαντίλες) και πιάναμε τα μαλλιά μέ κότσο και πλεξούδες”.

                   Κυριακή Παυλίδου

 

     δ. Καλλωπισμός

        “  Οι άντρες άλλοι ξυρίζονταν άλλοι άφηναν γενειάδα. Τα μαλλιά τα κόβαν όχι σύρριζα και όχι πάντα σε μπαρμπέρη (κουρέα).

             Οι γυναίκες ήταν με πλεξούδες. Σιγά σιγά και δειλά άρχισαν να κόβουν τα μαλλοκέφαλα αλά φράγκα, μετά περμανάντ και τα μοντέρνα.  Και ψηλά τακούνια”.

                   Φούλα Καλτσίδου

      “ Τότε λίγα πράγματα υπήρχαν για τον καλωπισμό. Ο κόσμος δεν νοιαζόταν και πολύ για αυτά τα θέματα, καθώς ζούσαν φτωχικά και είχαν άλλες έγνοιες. Πάντως κάποιοι χρησιμοποιούσαν κρέμες από διάφορα φυτά”.

 

                   Κυριακή Παυλίδου