Τοπικές ενδυμασίες από Δ. ΤΟΠΕΙΡΟΥ, Π.Ε. ΞΑΝΘΗΣ

 

                                            Αρχείο 2404

 

 

ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ

ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΑΣ

 

 

                               “ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ

                                  ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ”

 

 

ΔΙΔΑΣΚΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ  :  Μ. Γ. ΒΑΡΒΟΥΝΗΣ

 

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ :  ΜΠΑΛΤΙΔΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑ

ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΙΔΙΚΟΥ ΜΗΤΡΩΟΥ : 3204

ΕΤΟΣ  :  1ο

ΕΞΑΜΗΝΟ  : Α

ΤΟΠΟΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΉΣ ΕΡΕΥΝΑΣ : ΜΕΛΙΣΣΑ ΞΑΝΘΗΣ                                   ΝΟΜΟΣ ΞΑΝΘΗΣ

   

                                   2011- 2012

 

Β. Ένδυμα , υπόδεση, κόμμωση

 

α. Ένδυμα

     “ Τα ρούχα που φορούσαμε δεν τα αγοράζαμε όπως τώρα άλλα τα ράβαμε. Κάθε σπίτι είχε τότε τον αργαλειό του, εκεί κάναμε μεγάλα υφάσματα κι μετά η μάνα μας τα έραβε ρούχα. Οι γυναίκες φορούσαμε φουστάνια, φούστες μακριές και μπλούζες. Ιδιαίτερα οι μεγάλες γυναίκες φορούσαν μαύρα ρούχα”.

                                    

                                                           (Τοπάλη Πασχαλιά)

 

    “ Η μάνα μου μού έλεγε ότι παλιά τα ρούχα ήταν υφαντά τα έλεγαν “σαϊκένια” κι ήταν φυσικά φτιαγμένα στον αργαλειό. Ήταν φορεσιές, παντελόνια, σακάκια και κάπες για τους άντρες. Τις κάπες τις ύφαιναν στον αργαλειό κι μετά κάθονταν δυο γυναίκες από την μία πλευρά κι άλλες δύο απέναντι. Ανάμεσα τους είχαν ένα ξύλινο εργαλείο που από πάνω είχε δύο μεγάλες πέτρες σαν τσακμακόπετρες. Έβαζαν το ύφασμα ανάμεσα στο ξύλο και στις πέτρες κι έριχναν νερό. Έτσι η μάνα μου τραβούσε από την μία πλευρά κι μετά οι άλλες γυναίκες τραβούσαν αντίθετα. Έτσι το ύφασμα ξυνόταν και γινόταν με αυτό τον τρόπο κάπα κι την φορούσα εγώ για να μην κρυώνω όταν βοσκούσα τα πρόβατα”.

 

                                                                  (ΧΡΗΣΤΑΚΙΔΟΥ ΔΟΜΝΑ)

 

    “ Ακόμα πιο παλιά από την εποχή του πατέρα μου, όταν ήρθαν οι Θρακιώτες από την “πατρίδα”, οι γυναίκες φορούσαν βράκες, τα λεγόμενα σαλβάρια. Τα σαλαβάρια ήταν οι τούρκικες βράκες, που ήταν από τον αστράγαλο μέχρι και πάνω στη μέση φαρδιά. Οι άνδρες από την άλλη φορούσαν τις λεγόμενες γκαίτες, αυτές ξεκινούσαν από τον αστράγαλο κι μέχρι το γόνατο είχαν στενή γραμμή κι από το γόνατο μέχρι πάνω ήταν πιο φαρδιές. Έτσι  κι εγώ που ήξερα να ράβω, έραβα τις γκαίτες για τον πατέρα μου”.

 

                                                                   (ΚΟΥΡΤΙΔΟΥ ΒΑΣΩ)

 

    “ Είχαμε ακόμη και τις ποδιές. Τις φορούσαμε κι μέσα στο σπίτι όταν κάναμε δουλειές, αλλά και τα κορίτσια που ήξεραν να ράβουν όπως εγώ είχαν και τις καλές ποδιές. Εγώ τις καλές ποδιές τις φορούσα κι στο σεριάνι, δηλαδή όταν βγαίναμε έξω βόλτα” .

 

                                                                   (ΚΟΥΡΤΙΔΟΥ ΒΑΣΩ)

 

β. Υποδήματα

     “ Κανονικά παπούτσια όπως είναι σήμερα, δεν είχαμε. Είχαμε κάτι ξύλινα παπούτσια σαν τα σημερινά τσόκαρα που ο παππούς μου ο Δημητρός τα έλεγε γαλέτσια. Αυτά είχαν για πάτο μία ξύλινη επιφάνεια  κι από πάνω ένα λουράκι που ήταν από δέρμα γουρουνιού. Επειδή αυτά έκαναν πολύ θόρυβο πολλοί έβαζαν κι από κάτω ένα κομμάτι δέρμα για να μην ακούγονταν πολύ όταν περπατούσαμε”.

 

                                                                 (Τοπάλη Πασχαλιά)

 

     “ Όταν θερίζαμε ο μπαμπάς μου μας έκανε τα τσαρούχια. Ήταν πολύ ελαφριά κι ήταν φτιαγμένα από δέρμα γουρουνιού. Όταν είχε κρύο φορούσαμε  τις γαλότσες που ήταν κι αυτές φτιαγμένες από δέρμα γουρουνιού. Ακόμα είχαμε κι τα λαστιχένια παπούτσια σαν αυτά που έχουν έρθει κι τώρα στην μόδα. Ήταν κλειστά σαν τα σημερινά αθλητικά κι τα φορούσα πιο πολύ στα χωράφια”.

 

                                                              (ΧΡΗΣΤΑΚΙΔΟΥ ΔΟΜΝΑ)