Τοπικές ενδυμασίες από ΞΑΝΘΗΣ, Δ. ΞΑΝΘΗΣ, Π.Ε. ΞΑΝΘΗΣ

Αρχείο  2493

ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ

ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΑΣ

ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ ΕΤΟΣ :  2011-2012

ΜΑΘΗΜΑ: ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ

                         ΣΥΛΛΟΓΗ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΑΠΟ

                                ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ

ΣΤΥΛΙΑΝΗ ΖΑΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΕΜ: 3170

                                                                        ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ:

                                                                 ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΒΑΡΒΟΥΝΗΣ

Β. Ένδυμα, υπόδεση, κόμμωση και καλλωπισμός.

     Τα ρούχα των ανθρώπων εκείνη την εποχή ήταν όλα βαμβακερά για το καλοκαίρι και μάλλινα για το χειμώνα. Διέθεταν μόνο ζακέτες, παλτά και καμπαρντίνες. Η τσόχα ήταν ένα υλικό, το οποίο χρησιμοποιούσαν για τη δημιουργία των παλτό και τους προφύλαγε από το κρύο. Δεν είχε γιακά και κούμπωνε μπροστά ως το λαιμό. Στα πόδια φορούσαν χοντρές κάλτσες που έφταναν ως τις γάμπες τους.  Στις φούστες που φορούσαν οι γυναίκες δεν υπήρχαν διακοσμητικές λεπτομέρειες. ΄Ήταν απλές και ίσιες. Τα ρούχα γενικά διακρίνονταν σε απλά  που τα φορούσαν στις δουλειές τους και σε καλά που τα φορούσαν στις γιορτές. Υπήρχαν βέβαια, και κάποια άλλα είδη ρουχισμού, τα οποία είχαν πιο συγκεκριμένες ονομασίες όπως ήταν το “φιγγαρό”. Το “φιγγαρό” ήταν πλεκτό, μάλλινο γιλέκο, χωρίς μανίκια και κουμπιά. Το μάκρος του ήταν μια πιθαμή κάτω από τη μέση. Ένα άλλο πάλι, ήταν ο “κλειστός” ο οποίος ήταν πιο ελαφρύς από την κάπα, από λεπτό μάλλινο ύφασμα κεντημένος με σιρίτι  στην μπροστινή και πλαϊνή ραφή  και στη λαιμόκοψη. Το μάκρος του ήταν ως τη μέση της γάμπας και φοριόταν το φθινόπωρο και την Άνοιξη. Και τέλος το τσιμπούδι. Ζακέτα από χοντρό μαύρο ύφασμα. Μόνο ο γιακάς ήταν γαρνιρισμένος με γούνα. Το μάκρος του ως τη μέση, χωρίς μανίκια και κουμπότρυπες, ανοιχτό μπροστά.

    Όσον αφορά τα υποδήματα, τα παιδιά στο σχολείο φορούσαν τσόκαρα. Αυτά τα ονόμαζαν “γαλέντσια”. Ήταν φτιαγμένα από κάτω με ξύλο και από πάνω είχαν λουρί , το οποίο κούμπωνε στην άλλη  πλευρά του τσόκαρου. Τα παιδιά περπατούσαν στο δρόμο με αυτά στα διάφορα καλντερίμια  και ο θόρυβος που παραγόταν ήταν κάτι σαν μουσική. Για τις ιδιαίτερες περιστάσεις είχαν τα κλασικά παπούτσια, τα κλειστά. Οι γυναίκες είχαν βέβαια και τις γόβες οι οποίες ήταν απλές.

    Εκείνη την εποχή τα καπέλα αποτελούσαν είδη πολυτελείας τα οποία διέθεταν και φορούσαν οι πλούσιοι, οι αριστοκράτες. Τα μαλλιά τους οι νέες γυναίκες τα είχαν ίσια και μακριά, κάτω από τον ώμο και τα μικρά κορίτσια τα έφτιαχναν κοτσίδες.  Όλοι οι άντρες είχαν κοντά μαλλιά. Οι γυναίκες για τον καλλωπισμό τους, έβαφαν μόνο τα χίλια τους και απλώς χτένιζαν τα μαλλιά τους . Οι ελεύθερες  κοπέλες φορούσαν ψεύτικα δακτυλίδια, ενώ οι παντρεμένες φορούσαν πάντα τις βέρες τους που ήταν από χρυσό. Κάποιες γυναίκες που είχαν χρήματα αγόραζαν πολλές φορές κοσμήματα.

(Δέσποινα Μπαρτζοπούλου, Σωκράτης Ζαζόπουλος)