Τοπικές ενδυμασίες από ΕΒΡΙΝΟΥ, Δ. ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ-ΣΑΠΩΝ, Π.Ε. ΡΟΔΟΠΗΣ

Αμέτ Γκιουλτσίν

Μ.Γ. Βαρβούνης

1ο Πανεπιστημιακό έτος

Λαογραφία

Συλλογή λαογραφικού υλικού του χωριού Έβρενος του Ν. Ροδόπης

 

Β. Ένδυμα, υπόδεση, κόμμωση και καλλωπισμός

 

α. Ένδυμα

Το ένδυμα ήταν τύπου αργαλειού, τα ρούχα ήταν τύπου αργαλειού. Αν η μάνα ήταν επιδέξια και ήξερε να το κόψει, να το ράψει, να το χαρκώσει, καλώς. Αν δεν ήτανε ήταν πρόβλημα στην οικογένεια, τα παιδιά γύριζαν και με σκισμένα και με λερωμένα ρούχα. Δεν είχε λεφτά κανείς τότε για να αγοράσει.

(Χατζαρίδου Ευφροσύνη 1937)

 

Τα ρούχα μας ήταν από το αργαλειό. Δεν είχαμε και πολλά ρούχα τότε. Είχαμε δυο πουκάμισα και δυο παντελόνια. Τα δυο τα αφήναμε για καλό, για γιορτές και γλέντια. Κάθε μέρα φορούσαμε τα ίδια ρούχα, δεν είχαμε πολλά.

(Χατζηρίδης Κωνσταντίνος 1934)

 

Τότε δεν είχε κανείς χρήματα να αγοράσει ρούχα και τέτοια. Τα ρούχα ήταν υφαντικά, οι ίδιες στο σπίτι ύφαιναν, έραβαν ρούχα για τις οικογένειες τους. Από τα υφάσματα που ύφαιναν στο αργαλειό, έφτιαχναν τα ρούχα τους. Οι γυναίκες δε φορούσανε παντελόνια, μόνο φούστες και φουστάνια. Στα παλιά ήταν μεγάλη ντροπή να φοράει μια γυναίκα παντελόνι. Οι άντρες φορούσαν σαλβάρια, φαρδιά.

(Ποληχρονιάδου Ελένη)

 

β. Υποδήματα

Τα υποδήματα ήτανε τα περισσότερα τσαρούχια, υπήρχε δηλαδή και παπουτσάκια για μια γιορτή που τα είχαμε σαν πώς να τα προσέχουμε, γιατί έπρεπε να περάσουμε και άλλες πολλές γιορτές με αυτά τα παπούτσια. Αλλά καθημερινά φορούσαμε τσαρούχια

(Χατζαρίδου Ευφροσύνη 1937)

 

Είχαμε τσαρούχια τότε, δεν είχαμε παπούτσια όπως σήμερα. Και το καλοκαίρι και το χειμώνα φορούσαμε τα ίδια. Τα τσαρούχια μας ήταν από δέρμα ζώων.

(Χατζαρίδης Κωνσταντίνος 1934)

 

 

Όλοι τότε φορούσαν τσαρούχια από δέρματα ζώων. Αυτοί που ήταν λίγο πλούσιοι στο χωριό είχαν δύο τσαρούχια, το ένα το αφήνανε για καλό.

(Πολυχρονίδου Ελένη)

 

 

γ. Καλύμματα του κεφαλιού και κόμμωση

Τα μαλλιά μας ήταν με πλεξουδάκια, εμείς ήμασταν τέσσερεις αδερφές, αλλά το μαζί, με αυτό, αυτή την μποτάσα που λουζόμασταν ήταν σταχτί και το άσπρο το σαπούνι τα ωφελούσε πολύ, πάρα πολύ τα μαλλάκια. Είμασταν τέσσερεις αδερφές με πολύ μαλλί, πάρα πολύ μαλλί, πάρα πολύ μαλλί και ωραίο, μαλακό μαλλί.

(Χατζαρίδου Ευφροσύνη 1937)

 

 

Τα μαλλιά των γυναικών συνήθως ήταν μεγάλες με πλεξούδες. Αλλά όταν μία κοπέλα παντρευότανε έβαζε, φορούσε μαντίλα οπωσδήποτε. Τα μαλλιά των αντρών πάντα ήταν κοντά. Οι άνδρες, όταν πήγαιναν στο χωράφι για να  δουλέψουν, έβαζαν μαντήλα και αυτοί για να προστατέψουν τα κεφάλια τους απ’ τον ήλιο. Βέβαια οι μαντήλες αυτές δεν ήταν ίδιες που έβαζαν οι γυναίκες.

(Πολυχρονιάδου Ελένη)