Τοπικές ενδυμασίες από ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΟΥ, Δ. ΠΑΓΓΑΙΟΥ, Π.Ε. ΚΑΒΑΛΑΣ

«ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΟΣ ΤΟΥ Ν.ΚΑΒΑΛΑΣ»

ΟΝΟΜΑ: ΤΣΙΓΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ 

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: Μ.Γ. ΒΑΡΒΟΥΝΗΣ 

ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ ΕΤΟΣ 2008-2009

Β. ΕΝΔΥΣΗ 

Σύμφωνα με μαρτυρία της κυρίας Αγιαρτζή, η ένδυση ήταν ένα μεγάλο ζήτημα, γιατί οι άνθρωποι αυτοί, κατάφωρα ταλαιπωρημένοι και ζώντας σε πλήρη εξαθλίωση δεν είχαν σε καμιά περίπτωση τη δυνατότητα αγοράς ρουχισμού. Εύλογα λοιπόν, φόραγαν ότι έβρισκαν ή ότι τους έδιναν άλλοι κάτοικοι του χωριού. Για τις γυναίκες ωστόσο ήταν πρωτοποριακό το φουστάνι ενώ σύνηθες φαινόμενο ήταν οι μαντίλες λευκού χρώματος οι γνωστές ως (κλάκες). Για τους άντρες συνηθίζονταν οι μακριές πουκαμίσες με λευκό ζωνάρι στη μέση και τσόχινα παντελόνια. 

Η κυρία Παναγιώτα, θυμάται με πικρία τα χρόνια εκείνα, και συγκεκριμένα ένα γεγονός που χαράχτηκε στη μνήμη της, επειδή φόραγε μόνο μία κάλτσα και συνεχώς της άλλαζε πόδι. 

Τα υποδήματα αναλόγως και των ρούχων ήταν λαστιχένιες μπότες (γαλότσες), και τσόκαρα τα οποία αποτελούνταν κυριολεκτικά από σανίδι με ένα λουρί στο επάνω μέρος. Όπως προαναφέρθηκε, απαραίτητη για τις γυναίκες υπήρξε η μαντίλα (στοιχείο που συνήθισαν από την Τουρκία που ζούσαν). Μάλιστα οι χήρες φορούσαν μαύρη μαντίλα ως ένδειξη πένθους ως το τέλος και της δικής τους ζωής. Κυρίαρχη κόμμωση της εποχής, τα μακριά μαλλιά που τα μάζευαν οι κυρίες σε κοτσίδα ή πλεξούδα. Τα κάλυπταν έπειτα με τις μαντίλες, διότι θεωρείτο ντροπή να φαίνονται τα μαλλιά τους. Ο καλλωπισμός ήταν σαφώς έννοια ανύπαρκτη, αφού τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες, εργάζονταν πολύ σκληρά στα χωράφια και για πολλές ώρες, είχαν την ανατροφή των παιδιών (πολυπληθείς οικογένειες) και επομένως δεν είχαν χρόνο για τον εαυτό τους. Ορισμένες μόνο γυναίκες, πιο εκμοντερνισμένες, φορούσαν σκουλαρίκια ή άλλα αυτοσχέδια φο-μπιζού, στοιχεία δηλωτικά και της καλής οικονομικής τους κατάστασης.