Τοπικές ενδυμασίες από ΔΙΟΜΗΔΕΙΑΣ, Δ. ΑΒΔΗΡΩΝ, Π.Ε. ΞΑΝΘΗΣ

Ονοματεπώνυμο: Θεοδώρα Μιχαηλίδου

Τμήμα: Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξεινίων Χωρών 

Αριθμός Μητρώου: 570

Χωριό: Διομήδεια Ξάνθης 

Καθηγητής: Μ.Γ Βαρβούνης 

2004-2005

Β. Ένδυμα, υπόδεση, κόμμωση και καλλωπισμός 

α. Ένδυμα 

Τα ρούχα μας ήταν παλιογερίστικα, συνήθως ήταν μακριά. Τα περισσότερα από τα ρούχα μας, τα ράβαμε εμείς οι ίδιοι. Σπάνια πηγαίναμε σε μοδίστρες, δηλαδή μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. 

Φοράγαμε μακριά πουκάμισα. Το βρακί ήταν φτιαγμένο από ευρωπαϊκό ή εγχώριο ύφασμα, το οποίο σε αντίθεση με τις κιλότες ήταν μακρύ, φοριόταν κατάσαρκα και έφτανε από τον αφαλό που δενόταν ως τα γόνατα που επίσης δενόταν με σκοινιά ή κουμπιά. Ακόμα, φοράγαμε και τη λιπετέ, έναν επενδυτή, μακρύ χειμερινό βαμβακερό ύφασμα χρωματιστό, ήταν ραμμένο ανάμεσα στη φόδρα και στο εξωτερικό ύφασμα. Ένα λευκό αραχνοΰφαντο ύφασμα με μαυρωπά κλαδιά που λεγόταν κασκάρα.

(Χρυσούλα Κυριακίδου, Μαρία Σαμακοφίδου)

β. Υποδήματα

Τα παπούτσια μας τα αγοράζαμε οι ίδιοι. Όταν χάλαγαν και εμείς μπορούσαμε να τα φτιάξουμε μόνοι μας, τα φτιάχναμε, αλλιώς τα πηγαίναμε στους τσαγκάρηδες. 

(Κώστας Κυριακίδης)

γ. Καλύμματα του κεφαλιού και κόμμωση

Στο κεφάλι φοράγαμε μαντίλες. Τα μαλλιά ήταν μακριά και τα κάναμε πλεξούδες. Όμως αν ήταν κοντά τα μαζεύαμε πίσω στο κεφάλι και τα κάναμε ‟ντομάτα″.

Οι άντρες φόραγαν το φέσι που ήταν κάλυμμα κεφαλιού. Ήταν κόκκινο με μαύρη φούντα. Το τσεμπέρι ήταν ένα είδος χρωματιστού μαντηλιού, το οποίο το τυλίγανε γύρω από το κεφάλι συνήθως οι άνδρες που ήταν μεγάλοι σε ηλικία. Το πασλίκι ήταν κι αυτό κάλυμμα του κεφαλιού σαν κώνος με πλατιά βάση. Δεξιά και αριστερά, είχε δύο λωρίδες, οι οποίες διασταυρώνονταν και δένονταν πίσω από το κεφάλι. 

(Χρυσούλα Κυριακίδου)