Τοπικές ενδυμασίες από Π.Ε. ΕΒΡΟΥ, Δ. ΟΡΕΣΤΙΑΔΟΣ, ΟΡΜΕΝΙΟΥ

                                                      Αρχείο 1683

 

                                         Μ. Γ. Βαρβούνης

                                             Λαογραφία

                                   Τάνια Πούλκου Α.Μ. 620

                                     Εργασία για το Ορμένιο

                                               Έβρου

                                Γλώσσα, Φιλολογία, Πολιτισμός

                                        Παρευξείνιων Χωρών

 

 

                                                                                    2004 – 2005

 

 

Ένδυμα – Υπόδεση

 

        Οι αντρικές φορεσιές που φορούσαμε εκείνα τα χρόνια ήταν παρόμοιες σε όλα τα χωριά . Εμείς φορούσαμε πιτούρια ήταν ένα φαρδύ παντελόνι, βράκα σε σκούρα χρώματα μαύρο πιο πολύ.  Στην μέση είχαμε ένα μακρύ ζωνάρι γύρω στα τρία μέτρα κόκκινο. Από πάνω φορούσαμε το αντέρι  ήταν ένα φαρδύ πουκάμισο, βαμβακερό στον αργαλειό που έφτιαχναν οι γυναίκες. Συνήθως άσπρο , κεντημένο στο λαιμό και τα μανίκια . Μετά βάζαμε το χαμπά (σακάκι).

        Στο κεφάλι φορούσαμε κασκέτο ενώ στα πόδια πρώτα βάζαμε τα μπάλια (ειδικά ποδοπάνια αντί για κάλτσες) και μετά τα τσαρούχια. Αυτά τα φορούσαμε όταν είχε πιο κρύο το χειμώνα.

        Τα καλοκαίρια φορούσαμε πάλι βράκες αλλά ήταν γαλάζιες.

        Οι γυναίκες είχαν από μέσα το κομπινεζόν που συνήθως ήταν φτιαγμένο με δαντέλα στην άκρη.  Από πάνω φορούσαμε το μεσοφόρι και έξω από αυτό είχαμε φανέλες χωρίς μανίκια, γιλέκα τα λέγαμε. Μετά φορούσαμε το κοντογούνι . Μπροστά από τη φούστα βάζαμε την ποδιά, ήταν κεντημένη σε διάφορα χρώματα. Είχε μαργαρίτες και διάφορα άλλα σχέδια. Από καταή εκεί που τέλειωνε η ποδιά είχε ξέφτια (κλωστές να κρέμονται) . Στη μέση φορούσαμε και εμείς ζωνάρια αλλά ήταν διαφορετικά από των αντρών. Ήταν μεταλλικές, ασημένιες με πολλά κομμάτια ξεχωριστά που ενώνονταν με ένα λάστιχο στην από μέσα μεριά της ζώνης. Πάνω από τα γιλέκα βάζαμε “ντούπλες” κάτι σαν λύρες, όποιος είχε χρυσά αλλά όσοι δεν είχαν παράδια έβαζαν ογδωνταράκια.

        Στα πόδια φορούσαμε το χειμώνα μαυρες μάλλινες κάλτσες με σχέδια και απο πάνω τα τιρλίκια (κάτι σαν υφασμάτινα παπούτσια).

        Οι γριές στο κεφάλι φορούσαν μαύρο τσεμπέρι (μαντήλα) ενώ οι νέες τη ρέντα (ένα στενό-μακρύ ύφασμα που στην άκρη είχε ραμμένα ασημένια νομίσματα).

        Αυτά τα ρούχα τα φορούσαμε κάθε μέρα. Παράδια δεν είχαμε για να αγοράζουμε πολλά και να τα αλλάζουμε. Ότι φτιάχναμε από μόνοι μας.

        Όταν μια γυναίκα ήταν έγκυος κρέμονταν πίσω στο φόρεμα της δύο τρείς χρωματιστές κορδέλες. Αυτό σήμαινε ότι η οικογένεια του γαμπρού δέχονταν την νυφούδα και την έδιναν αξία.

 

Κόμμωση

        Τότε όλες οι γυναίκες και όλοι οι άντρες είχαν σχεδόν την ίδια κόμμωση. “ 'ολες εμείς οι γυναίκες είχαμαν μακριά μαλλιά και τα κάμαμε πολλές μικρές πλεξούδες. Αυτές έφταναν από τον ένα ώμο ως των άλλον. Στη μέση της πλεξούδας βάζαμε χρωματιστές κορδέλες. Ορισμένες είχαν τόσο μακρυά μαλλιά (επειδή καμιά δεν τα έκοβε) που σέρνονταν γι' αυτό όταν έβαζαν στη μέση τους την ποδιά έδεναν και τα μαλλιά μαζί να μην σβαρνιούνται από κάτω”.

       Οι άντρες είχαν κανονικά μαλλιά κοντά όπως τα έχουν και τώρα. “ τα μαλλιά μας ήταν κοντά με τα ψαλίδια που κουρεύαμε τα ζώα, κούρευε και ο ένας τον άλλον από εμάς”.