Τοπικές ενδυμασίες από ΜΕΤΑΞΑΔΩΝ, Δ. ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ, Π.Ε. ΕΒΡΟΥ

Λαογραφική συλλογή: Μεταξάδες Ν. Έβρου.

Τερζούδης Βασίλειος.

1ο ακαδημαϊκό έτος του τμήματος Γλώσ., Φιλολογ. και πολιτισμου των παρευξ. Χωρών. Εργασία του μαθήματος Λαογραφία.

Καθηγητής: Μ.Γ. Βαρβούνης.

Β.Ένδυση, υπόδηση, κόμμωση και καλλωπισμός.

Η ενδυμασία μας ήταν με υφασμένα πανιά που ύφιναν οι μάνες μας. Τα δε χρωματα τα δίναμι στους βαφείς, μπουατζίδες που τσ’ έλεγαν τότες. Τα ρούχα τ΄άραβαν στα σπίτια τα πουκάμισα οι μάνες μας, μι του βελόν.

(Τερζούδης Βασίλειος).

Φουρισιά μας. Έσπιριαμι βαμβάκια. Του βαμβάκι πάιναμι στην μηχανη ήταν τσικρίκ (ένα γεωργικό εργαλείο που ξεχώριζε το βαμβακι απο τον σπόρο). Το βγάζαμι από το τσικρίκ, του πιρνούσαμι στ’ λανάρα (λανάρα= εργαλείο που επεξεργάζεται το βαμβάκι σε σκαμάγκ) το φτιάναμι σκαμάγκ. (κλωστά). Τα σκαμάγκια είχαμι αδράχτια (ξύλα  που μάζευαν την κλωστή πού έγνεφαν) σεις δεν τα ξέρτει δεν τα προλάβτει, έγνιφαμι του τλιγάδιζαμι κείνα τα μούσκιβαμι τα καλαμζάμι, τα βαζαμι στα καλάμια, τα γίδιαζαμι ( άπλωναν την κλωστή για να το υφαίνουν), τα τυλίγαμι, κι τα γύφιναμι, κι υστερα να παππους ηταν, παππους Βασίλς, παππούς Παναϊώτς, μπουατζίδες, τάβαφταν κι τα κιντούσαμι, ηταν τιρζίδες (ραφτάδες) που καταει τάκουφταν που ΄δω τάφτιαναν κι τα κεντούσαν, κειν τάφτιαναν κι τα φουρούσαμι, σαλταμάρκες ( γυναικείο πανωφόρι) καπούδια, μπαρμπούλις. Μούνι αγοράζαμι κι πουδίστες, τ΄αλλα τα φκιάναμι μι τα χερια μας,καλτσες.

(Τερζούδη Λεμονιά)

Ήταν τσαγκαροί, δεν ήταν θα’νει τώρα να είνι ούλα ετοιμα. Ήταν τσαγκάρδις, τσαγκάρδις έφκιαναν παππούτσια τουλούμπις. Να γιαγιά Μαρία μπαρμπούλατσ, τα τσιμπέριατσ, πουδίτσασ, τα΄χουμι ιδώ αυτά φαίνουντι ούλα να.

Τα μαλλιά τα χτένζαμι δεν τάχαμι πισ να φαίνουντι, τα φκιάναμι κόσσες δηλ. πλέξες, πλιξούδες, τα φκιάναμι πλιξούδις κι τα τυλίγαμι στου κιφάλμας ψλα στα τσιμπέρια τα τυλίγαμι να μην φαίνουντι. Τσιμπέρια πάλι μαντήλα την τύλιγαν, τνίλιγαν τσιμπέρ, κι ψλα έβαζαν τμπαρμπούλα, μαντίλα λεγόμενη. Κι αυτά ήταν γιορτές τώρα θα΄νει τώρα που είναι Χριστούγεννα κι Αι Βασίλδις τότε κείνις που είχαμι κόσσες μακρές τ’ απουλνούσαμι ως καταεί, να φαντάζουμι, πίσου στα κούλια, κι ταφκιαναν να πλέξεις καλές κι κανουρίδις να φανταζ, κανουρίδες που τα ράματα κλουστές τόφκιαναν τόπληγαν ένα σκνούδ ικεί κόκκινου κι μαύρου να φανταζ, κι χάντρα κι ραβαζαμι.

(Τερζούδη Λεμονιά)