Τοπικές ενδυμασίες από ΑΥΛΗΣ, Δ. ΠΑΓΓΑΙΟΥ, Π.Ε. ΚΑΒΑΛΑΣ

Λαογραφική συλλογή:Αυλή Καβάλας

Όνομα: Παπαγιάνναρου Λεμονιά 

Α.Μ:308

Ακαδημαϊκό έτος: 2002-2003

Εργασία στο μάθημα λαογραφίας I

Καθηγητής: Μ. Βαρβούνης

Τμήμα Γλώσσας Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξείνιων Χωρών

Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης 

Β.Ένδυμα,υπόδεση, κόμμωση και καλλωπισμός

Φορούσαμε ευρωπαϊκά ρούχα όπως φοράω τώρα. Δεν είχαμε πολλά. Είχαμ’ το παλτό, είχαμ’ το ταγιέρ. Καλοκαιρινά ταφτά. Το χειμώνα είχαμε φουστανάκια πολύ λίγα. Και παπούτσια θυμάμαι δηλαδή, τώρα είμαι πόσο χρονών είχαμε και παπούτσια. Εγώ θυμάμαι είχα λαστιχένια μποτάκια και κούμπωναν εδώ (δλδ στον αστράγαλο). Το καλοκαίρι φορούσαμε πάνινα παπούτσια. Στο χωράφι, φορούσαν φούστες μακριές με σούρα. Η μεγάλης τις φορούσαν, εγώ φορούσα παντελόνια. Οι άντρες normal ντύνονταν. Φορούσαν τζιν παντελόνια και μπλούζες αλλά κυρίως ποκάμισα. Εγώ πάντως ήμουν πολύ μοντέρνα δεν ξέρω! Και στο δρόμο ντυμένη πήγαινα-γύριζα και στο χωράφι φορούσα μόνο τα ρούχα του χωραφιού.

Για περμανάντ, μπούκλες πράγματα πηγαίναμε στο κομμωτήριο. Κάναμε περμανάντ και ύστερα τα βρέχουμε τα τυλίγαμε μπούκλες και ξεραίνονταν τυλιγμένα. Καλλυντικά ωραία είχαμε. Πούντρες, κραγιόν… και επειδή δεν είχαμε μολύβια για να βάφουμε τα φρύδια, τα μάτια καίγαμε δαφνόφυλλο. Κόβαμε από τη δάφνη ένα κλαδί και το καίγαμε και μ’εκείνο κάναμε. Λακ για τα μαλλιά έκανα αποριστιν. Μάζευα ριτσιν, το κοπάνιζα και γινόταν λακ. Μάσκες για το πρόσωπο δεν ξέραμε, αλλά οι παλιές ξερα, οι πρόσφυγες αλλά χαλούσα τα πρόσωπα γιατί έβαζαν δυνατά φάρμακα-συστατικά. Λιμον΄ βάζαν, βερίκοκο, ροδάκινο παραγινομένο, απ’το γιαούρτι τσίπα βάζαμε ( το παχύ εκείνο που προκύπτει από την πήξη), γλυκερίνη στα χέρια και στο πρόσωπο.

Για τα μαλλιά  βράζαμε κισσό και λουζόμασταν, χαμόμηλα για να γίνουν ξανθά, κισσό για να γίνουν μαύρα, μπογιές τότε δεν ξέραμε. Τα μαλλιά τα έκοβε όπως ήθελε η κάθε μια. Άλλη ήθελε μακριά, άλλη κοντά όμως όπως σήμερα τόσο κοντό δεν υπήρχε.

<< Χατζηγιάννη Σουλτάνα>>