Τοπικές ενδυμασίες από ΛΑΔΗΣ, Δ. ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ, Π.Ε. ΕΒΡΟΥ

ΌΝΟΜΑ: Χριστίνα

ΕΠΩΝΥΜΟ: Τσαλικίδου

ΑΡΙΘΜΟΣ ΜΗΤΡΩΟΥ: 553516

ΈΤΟΣ: Πρώτο

ΕΞΑΜΗΝΟ: Πρώτο

ΜΑΘΗΜΑ: Λαογραφία

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: κ. Βαρβούνης

ΧΩΡΙΟ: Λάδη

ΝΟΜΟΣ: Έβρου

2012 – 2013

Β. Ένδυμα, υπόδεση, κόμμωση και καλλωπισμός

Ένδυμα, υπόδημα, καλύμματα κεφαλιού

Χρυσόστομος Δεκίδης: «Εμείς οι άντρες φορούσαμε συνήθως μάλλινα ρούχα που ύφαιναν οι γυναίκες, τσούκνα από πάνω και κάτω ποτούρια (σαλβάρια). Στα πόδια μας βάζαμε ποδοπάνια και μετά τσαρούχια (φτιαγμένα από δέρμα γουρουνιού). Κάποιοι, κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας φορούσαν στο κεφάλι σερβέτα (σαρίκι, ύφασμα 2-3 μέτρα που το τύλιγαν γύρω απ’ το κεφάλι). Στη μέση φορούσαμε και ένα ζωνάρι. Στους γάμους βάζαμε μία βάρκα από βαμβάκι (ποτούρια) και πουκάμισο από βαμβάκι με φαρδιά μανίκια. Το κουστούμι αυτό το έραβαν όσοι είχαν λεφτά, οι φτωχοί δανείζονταν το κοστούμι των πλουσίων για τον γάμο τους.»

Ένδυμα, υπόδημα, καλύμματα κεφαλιού, κόμμωση, καλλωπισμός

Ασημίνα Δεκίδου: «Οι γυναίκες φορούσαμε χοντρά φουστάνια με άσπρο μεσοφόρι και από μέσα βαμβακερά εσώρουχα. Είχαμε και μάλλινες κάλτσες, τα παπούτσια μας ήταν και εμάς από δέρμα γουρουνιού, τσαρούχια για το καλοκαίρι ενώ για τον χειμώνα είχαμε ένα καλό ζευγάρι και για τις γιορτές, κοντούρια τα λέγαμε. Στο κεφάλι φορούσαμε μαντήλα αλλά δεν την δέναμε μπροστά, μόνο οι μεγάλες τις δένανε. Οι γιαγιάδες για να ζεσταίνονται το χειμώνα φορούσαν και γούνες από πρόβατα, αυτές ήταν ραμμένες γύρω γύρω με γαϊτάνι (στρίφωμα) γύρω από τον λαιμό φορούσαμε γκιρντάνια, κολιέ δηλαδή με φλουριά (καμιά 20αριά) όσες είχαν βάζανε χάντρες και ντουμπλιά (μενταγιόν), όσες μπορούσαμε αγοράζαμε βραχιόλες για για τα χέρια. Τα μαλλιά μας τα ‘χαμε μακριά μέχρι το γόνατο ή ακόμη και μέχρι τους αστραγάλους μας. Στις γιορτές τα κάναμε πλεξίδες και τα δέναμε.

Στον γάμο η νύφη φορούσε μαντίλα, τσεβρε από κάτω ένα ύφασμα με πούλιες και από πάνω πέπλο. Το φουστάνι και το πέπλο ήταν κόκκινα γι’ αυτό και την ονόμαζαν «κόκκινη νυφούδα».

Στο πρόσωπο βάζαμε φτιασίδια, αλλά λίγα, πούντρα (πούδρα) βάζαμε από ασπράδι αυγού, ρουζ και κοκκινάδι για τα χείλη, αυτά τα αγοράζαμε από πλανόδιους που περνούσαν απ’ το χωριό με τα γαϊδούρια τους. Πολλές έβαζαν από το γάλα, το ασπράδι που πιάνει, την πέτσα, το βράδυ στο πρόσωπο τους και γίνονταν μαλακό. Στα χέρια μας για ναναι μαλακά βάζαμε κερί.»