Τελετουργίες από Π.Ε. ΞΑΝΘΗΣ, ΕΧΙΝΟΥ, Δ. ΜΥΚΗΣ

 Έθιμα του λαϊκού εορτολογίου 

 Μπαιράμι του Ραμαζανιού 

Έχουμε δύο βασικές εορτές στο Ισλάμ που γιορτάζονται από όλους τους μουσουλμάνους του κόσμου, το ίδιο και στο χωριό μας. Η μια είναι η εορτή του Ραμαζανιού που μετά από ένα μήνα νηστείας οι πιστοί στο μήνα του Σεββάλ (Sevval), δηλαδή το μήνα μετά το Ραμαζάνι κάνουν γιορτή του Ραμαζανιού (Ramazan Bayrami), γιατί έχουν νηστέψει για ένα μήνα. Οι γιορτές γίνονται με πολύ εντυπωσιακό τρόπο. Η γιορτή ξεκινάει το πρωί μπορούμε να πούμε πως αρχίζει από τα χαράματα, νωρίς το πρωί. Συνήθως οι άνδρες που πηγαίνουν στα τζαμιά και οι γυναίκες κάθονται στα σπίτια τους, οι άνδρες που πηγαίνουν στο τζαμί κάθονται εκεί περίπου για δυόμιση ώρες, κάνουν την πρωινή προσευχή, στη συνέχεια περιμένουν την ανατολή του ηλίου. Ύστερα, μετά την ανατολή του ηλίου περιμένουν να περάσουν σαράντα πέντε λεπτά και έπειτα κάνουν την προσευχή του  Μπαϊράμ που λέμε. Η προσευχή έχει δύο υποχρεώσεις που είναι απαραίτητο να τηρούν, η μια είναι η χούτμπα. Η χούτμπα είναι ένα ειδικό μέρος που ανεβαίνει ο ιμάμης και απευθύνεται προς τον λαό και τους συμβουλεύει, σχετικά το θέμα πάλι το Μπαϊράμ, πως μπορούμε να περάσουμε το Μπαϊράμ, τι χρειάζεται να προσέχουμε και για τις ευχαριστίες ή τις χαρές, επειδή έχουμε νηστέψει όλο το μήνα και τη σημασία αυτών των εορτών. Η δεύτερη υποχρέωση είναι η προσευχή που είναι η τυπική προσευχή, όμως είναι δύο ρεκάτ, δηλαδή μια πεντάλεπτη προσευχή από συγκεκριμένες κινήσεις. Μετά την προσευχή οι άνθρωποι πιάνουν τα χέρια τους, γιορτάζουν ή εύχονται καλές γιορτές ο ένας στον άλλον σε ένα όμορφο και χαρούμενο κλίμα γυρνάνε στα σπίτια τους.

Οι γυναίκες, οι άνδρες και τα παιδιά φυλάνε τα χέρια των μεγαλύτερων από σεβασμό, καθώς φυλάνε τα χέρια τους, τους εύχονται καλό Μπαϊράμ . Όταν βγουν από το τζαμί οι νεαροί αρχίζουν να πυροβολούν στον αέρα με τουφέκια. Λοιπόν, αμέσως όταν έρθει ο άνδρας από το τζαμί οι οικογένειες ντύνονται με τα καινούργια ρούχα που είχαν αγοράσει για την γιορτή, πηγαίνουν στους γονείς τους για να τους φυλήσουν τα χέρια και να τους ευχηθούν καλές γιορτές. Όταν τα παιδιά φυλάνε τα χέρια των μεγαλύτερων, εκείνοι τους δίνουν ως δώρο για την εορτή χρήματα. Το ιδιαίτερο σε αυτό το σημείο είναι ότι τα παιδιά χαίρονται πιο πολύ από τους μεγαλύτερους, γιατί παίρνουν χρήματα και με εκείνα τα λεφτά αγοράζουν διάφορα πράγματα. Στη συνέχεια όπως έχουν κανονίσει τα μέλη της οικογένειας το μεσημέρι ή το απόγευμα μαζεύονται όλοι στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς για να φάνε όλα μαζί στο τραπέζι που είναι γεμάτο με παραδοσιακά φαγητά. Όπως για παράδειγμα λαχανοντολμάδες, κρέας, μια παραδοσιακή πίτα ονόματι κλιν, σούπα γάλακτος και μπακλαβά.

Αυτά τα φαγητά τα φτιάχνουν οι γυναίκες μια μέρα πριν το Μπαϊράμ , την παραμονή όπου καθαρίζουν το σπίτι και την ώρα του οικογενειακού φαγητού απλώς τα στρώνουν. Μετά το φαγητό τα μέλη της οικογένειας μοιράζονται διάφορες κουβέντες ή κάνουν διάφορες συζητήσεις με καλό, χαρούμενο χαρακτήρα, δεν δίνουν βάση σε εκείνα που φέρνουν δυσαρέσκεια και τη δυστυχία. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης πίνουν καφέ ή τρώνε μπακλαβά. Τα θέματα που μιλούν ωστόσο είναι εκείνα που δίνουν χαρά ή θέματα της καθημερινότητας. Από την άλλη πλευρά οι νέοι φοράνε τα καλύτερα τους ρούχα, προετοιμάζονται και μετά το απόγευμα πηγαίνουν σε ένα κεντρικό δρόμο όπου κάνουν βόλτες και χαίρονται για την γιορτή. Αυτή η βόλτα γίνεται κάθε απόγευμα όσο κρατάει η γιορτή του Μπαϊράμ και κάθε μέρα οι νέοι φοράνε διαφορετικά και καινούργια ρούχα που έχουν αγοράσει από την Ξάνθη. Την δεύτερη μέρα της εορτής οι γυναίκες αρχίζουν να επισκέπτονται τους αρρώστους, τους ηλικιωμένους, τους γείτονες και τους συγγενείς τους ώστε να φιλήσουν τα χέρια τους και να τους ευχηθούν την ευχή που λέμε στο Μπαϊράμ . Όταν πηγαίνουν σε ένα σπίτι πάντα παίρνουν κάτι μαζί τους, προκειμένου να το δώσουν στους ηλικιωμένους, ενώ οι άνδρες πηγαίνουν στα καφενεία και απολαμβάνουν, έτσι την εορτή. Ακόμη, χρειάζεται να σημειώσω ότι όταν συναντηθούν οι άνθρωποι στους δρόμους εκτός από τον θρησκευτικό χαιρετισμό (Selamün Aleyküm) όταν είναι η περίοδος, οι μέρες της εορτής τότε όπως είπαμε φυλάμε τα χέρια των μεγαλύτερων και τους λέμε τη φράση καλό Μπαιράμι. Στα πομάκικα η φράση (Καλό Μπαϊράμι) είναι ως εξής (Baryon baryola). Η γιορτή του Ραμαζανιού κρατάει τρείς μέρες, μέχρι το απόγευμα της τρίτης μέρας, δηλαδή μπορούμε να πούμε ότι κρατάει μέχρι τις τέσσερις ή πέντε το απόγευμα, ανάλογα την ώρα και την εποχή διαφέρει και αλλάζει αυτό. Έτσι λοιπόν σε μια όμορφη και καλή ατμόσφαιρα περνάνε οι γιορτές του Ραμαζανιού.

 Η δεύτερη γιορτή είναι η γιορτή του Κουρμπάν Μπαϊράμ . Το Κουρμπάν σημαίνει συγγένεια, η στενή επαφή και βγαίνει από την αραβική λέξη (kurba, karebe) που οι πιστοί μουσουλμάνοι συνεχίζουν και κάνουν την παράδοση του Αβραάμ (Ibrahim), διότι υπάρχει πίστη ότι, ο προφήτης ο Αβραάμ πήγε να θυσιάσει το υιό του, τον Ισμαήλ, ο οποίος ήταν ο υιός της Αγάρ (Hacer) . Ο Θεός δοκίμασε τον Αβραάμ με αυτή την δοκιμασία, όμως το μαχαίρι δεν έκοψε τον λαιμό του Ισμαήλ και ο άγγελος κατέβασε ένα κριάρι από τον ουρανό και έτσι αντί για το παιδί του, του έδωσε να σφάξει το κριάρι για το όνομα του Θεού, καθώς αυτή η πράξη έχει μεγάλη σημασία στην θρησκεία μας, γιατί οι περισσότεροι μουσουλμάνοι προσπαθούν να κάνουν αυτή την λατρεία, αυτή την τελετή. Το Κουρμπάν Μπαϊράμ γίνεται σύμφωνα με το ημερολόγιο της Εγίρας στο μήνα του τιλχιτζέ (zilhicce) την δέκατη μέρα, όπου την ένατη ημέρα οι προσκυνητές στην Μέκκα βρίσκονται στο σημείο του Αραφάτ. Ωστόσο στην παραμονή (Aripe) του Μπαϊράμ, εκείνη την ημέρα ετοιμάζονται τα φαγητά για το δείπνο που θα γίνει την άλλη μέρα, δηλαδή την ημέρα της εορτής. Μάλιστα εκείνη την ημέρα τα παιδιά πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι, όπου παίρνουν, μαζεύουν καραμέλες και χαίρονται ιδιαίτερα για τις εορτές. Την ημέρα του Κουρμπάν Μπαιράμ πηγαίνουν στο τζαμί οι άνδρες για την προσευχή, όπου φυλάνε τα χέρια των μεγαλύτερων και μαζεύονται πάλι στα σπίτια για να φάνε όλοι μαζί οικογενειακά. Με λίγα λόγια τα ίδια έθιμα γίνονται με αυτά που κάνουμε στη γιορτή του Ραμαζανιού που ανάλυσα εκεί λεπτομερώς τα όσα κάνουμε εκείνη την μέρα. Η μόνη διαφορά του Κουρμπάν Μπαιράμ όπως φαίνεται από την ονομασία της εορτής, δηλαδή την ημέρα εκείνη όλοι οι πιστοί θυσιάζουν, είτε κριάρι, είτε πρόβατο, είτε κατσίκι ή κάτι μεγαλύτερο όπως αγελάδα. Από αυτά τα είδη ζώων μπορούν να κάνουν την θυσία τους. Με την θυσία τους δείχνουν ότι ζητάνε την δόξα και την αγάπη του θεού. Γι΄ αυτό το λόγο ακριβώς ονομάζεται και γιορτή ως Κουρμπού (θυσία) Μπαϊράμ ότι με αυτή τη πράξη ένα βήμα πλησιάζουν τον Θεό, είναι πιο κοντά στο Θεό. Πρέπει να επισημανθούν ποια άτομα μπορούν να κάνουν τη θυσία, κι αυτοί είναι εκείνοι που έχουν μπει στην εφηβική ηλικία, οι ενήλικοι και οι ηλικιωμένοι που έχουν την οικονομική δυνατότητα και οι οποίοι βγάζουν τα δικά τους χρήματα. Ωστόσο πρέπει να κάνει κάθε άτομο μέσα στην οικογένεια θυσία, για κάθε ξεχωριστό άτομο, εννοώ ότι και η γυναίκα και ο άνδρας χρειάζεται να κάνουν θυσία, εάν οι γονείς επιθυμούν μπορούν να κάνουν θυσία κάποιου ζώου και για τα παιδιά τους. Πάντα όμως με το κριτήριο εάν έχουν την οικονομική άνεση και την οικονομική δυνατότητα, αν οικονομικά βρίσκονται σε δύσκολη θέση δεν είναι υποχρεωμένοι να κάνουν θυσία ενός ζώου, διότι δεν είναι μια λατρεία ή είδος προσευχής που είναι υποχρεωτική, άλλο είναι και κάπως λίγο υποχρεωτική. Για να γίνω πιο σαφής το να κάνεις θυσία είναι κοντά στο (parz) στο υποχρεωτικό, είναι ανάμεσα στη σούννα και το φαρζ. Πριν την θυσία παλαιότερα υπήρχε η παράδοση στους περισσότερους ότι φρόντιζαν το ζώο με το καλύτερο τρόπο πριν την σφαγή του. Εννοώ ότι, το χτένιζαν, του έβαζαν χέννα, μερικοί ακόμη έβαζαν λουλούδια και στεφάνι στα κέρατα. ΄Όλα αυτά τα έκαναν, γιατί πίστευαν πως αξίζει τα καλύτερα, διότι χάρη σε αυτό το ζώο κάνουν μια λατρεία που είναι ξεχωριστή. Έτσι με το καλύτερο τρόπο οι άνθρωποι φέρονταν στο ζώο. Στο σφάξιμο εκείνος που σφάζει το ζώο, είναι απαραίτητο να σφάζει το ζώο όσο το δυνατόν μπορεί με το καλύτερο τρόπο, ώστε να μην τραβάει πόνους και να μην ενοχλείται το ζώο. Την ώρα της σφαγής προσπαθούν να κλείνουν τα μάτια του ζώου με μια μαντίλα, ώστε να μην τρομάξει από το μαχαίρι ή το υλικό που θα κόψει το λαιμό του. Πριν το σφάξιμο γίνεται μια μικρή προσευχή προς τον θεό για να αποδεχτεί το ζώο που θυσιάζουν για τον ίδιο και με το όνομα του Παντελεήμονα του Πολυεύσπλαχνου και με τη δοξασία ότι ο Θεός είναι μεγάλος και έπειτα ο σφάχτης, σφάζει το ζώο. Λοιπόν, μετά από την σφαγή του ζώου το 1/3 το κρατάει η οικογένεια, το 1/3 πρέπει να δοθεί σε αυτούς που βρίσκονται σε οικονομική δυσκολία ή έχουν την δυσκολία και το άλλο 1/3 χρειάζεται να το μοιράζει κανείς στους γείτονες. Αφού τελειώσει η θυσία, ο σφάχτης ενημερώνει τον κάτοχο του ζώου για να κάνει μια προσευχή δοξασίας ή ευχαρίστησης. Κάνει μια προσευχή που είναι δύο ρεκάτ, παρόμοια προσευχή με αυτές που κάνουμε την ημέρα. Την προσευχή αυτή την κάνουμε για να ευχαριστήσουμε τον Θεό για αυτή τη πράξη που έγινε και προσευχόμαστε να αποδεχτεί το ζώο ο Θεός, γιατί ο Αλλάχ έχει πει στο Κοράνι ότι δεν φτάνει μόνο το αίμα των ζώων σε αυτόν, αλλά η πίστη μας, τα συναισθήματα μας φτάνουν σε Αυτόν. Με άλλα λόγια για τον Θεό δεν μετράει το αίμα, αλλά τα συναισθήματα που έχουμε προς Αυτόν, όπου έχει πει έτσι σε ένα εδάφιο στο Κοράνιο. Η γιορτή του Κουρμπάν Μπαιράμ κρατάει τέσσερις μέρες και τελειώνει την τέταρτη μέρα το απόγευμα. Όλα όσα είπαμε δείχνουν μια πράξη ελεημοσύνης που ο στόχος είναι να φέρει κοντά τους ανθρώπους, να βελτιώσει τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Ακόμη ζωντανεύει τη συνείδηση προς τον άλλον άνθρωπο. Αυτοί είναι οι σκοποί αυτής της τελετής και όπως είπαμε φέρνει το άτομο πιο κοντά στον Θεό και ταυτόχρονα εφαρμόζεται η παράδοση του Αβραάμ και όπως ο Θεός έχει πει θα δοξάζεται τον Αβραάμ μέχρι το τέλος του κόσμου και αυτή η προσευχή δείχνει ότι οι πιστοί στο χωριό, αλλά και οι υπόλοιποι μουσουλμάνοι ότι δοξάζουν τον Αβραάμ.

 Επιπλέον, στο ισλαμικό ημερολόγιο υπάρχουν τρείς μήνες που έχουν ονομασία ως (Recep, Şaban, Ramazan) και ονομάζονται τρείς άγιοι μήνες (3 aylar). Σε αυτούς τους μήνες οι πιστοί προσέχουν πιο πολύ στις πράξεις τους, κάνουν περισσότερες θρησκευτικές πράξεις όπως κρατάνε νηστεία, είναι μερικοί που όσοι μπορούν κρατάνε νηστεία τη Δευτέρα και την Πέμπτη. Αυτό ισχύει φυσικά για όλο το χρόνο, αλλά πιο πολύ σε αυτούς τους τρείς μήνες κρατάνε νηστεία και ετοιμάζονται για το μεγάλο μήνα του Ραμαζάνι. Δηλαδή, η προετοιμασία ξεκινάει από το Ρετσέπ, συνεχίζεται στο Σαμπάν και φτάνουμε στο Ραμαζάν. Γι’ αυτό το λόγο αυτοί οι τρείς μήνες είναι πολύ σημαντικοί στο ισλαμικό κόσμο και ιδιαίτερα στο χωριό μας. Μέσα σε αυτούς τους τρείς μήνες βρίσκονται κάποια ιερά βραδιά και άγιες νύχτες. Βασικά χρειάζεται να ανοίξουμε μια παρένθεση για αυτές τις νύχτες ότι ο προφήτης και οι ακόλουθοι του στην δίκη του εποχή δεν έχουν δώσει ιδιαίτερη σημασία σε αυτές τις νύχτες, εκτός από τη νύχτα του καντρ. Αυτή η παρένθεση ας μείνει εδώ, αλλά οι πιστοί στις μέρες μας ,στην  περιοχή μας δίνουν μεγάλη σημασία στις ιερές νύχτες. Ωστόσο η πρώτη νύχτα είναι στο μήνα του Ρετσέπ, η 1/5 ονομάζεται (Regaib Kandili) είναι η νύχτα του Ρεγκαΐπ που οι άνθρωποι την ημέρα εάν θέλουν περνάνε με νηστεία και το βράδυ κάθε άτομο στο σπίτι του προσεύχεται, διαβάζει το Κοράνι, οι άνδρες πηγαίνουν στο τζαμί όπου εκεί διαβάζουν το Κοράνι, διάφορα ποιήματα ή λογοτεχνικά έργα που έχουν θέμα τη γέννηση του προφήτη Μωάμεθ. Μετά έρχεται ο Μπεράτ (Berat Kandili). Το Μπεράτ είναι στο μήνα του Σαμπάν στη δέκατη πέμπτη μέρα, αυτή η μέρα είναι σημαντική, γιατί σε κάποιο χαντίτ (Hadis) όπου λέει καλό είναι εκείνη την μέρα να κρατάς νηστεία και το βράδυ να περάσεις κάνοντας προσευχή, ώστε ο Θεός να συγχωρέσει τις αμαρτίες. Έπειτα η Τρίτη ιερή μέρα είναι η νύχτα που εντάσσεται σε αυτούς τους μήνες η Μιράτς (Miraç Kandili). Μιράτς είναι το δρομολόγιο του προφήτη. Βασικά με λίγα λόγια σημαίνει το ύψωμα. Πιστεύουμε ότι εκείνη την νύχτα ο προφήτης με τη βοήθεια του Γαβριήλ από τη Μέκκα πήγε στην Ιερουσαλήμ από εκεί ανέβηκε στους ουρανούς και όταν ανέβηκε στους ουρανούς συνάντησε διάφορους προφήτες, είδε τους αγγέλους, είδε τον παράδεισο και την κόλαση. Όμως δεν κατάφερε να δει τον Θεό. Εκεί πήρε κάποια πράγματα από τον Θεό, όπως εκείνη την βραδιά έγινε υποχρεωτική η προσευχή που κάνουν οι μουσουλμάνοι την μέρα πέντε φορές. Αν δεν κάνω λάθος εκείνη την νύχτα πήρε τα τελευταία εδάφια από τη σούρα. Μπακάρα, καθώς η ευχάριστη είδηση και η πληροφορία που έδωσε ο Θεός στον προφήτη ήταν ότι όποιος πει και πιστέψει ότι δεν υπάρχει Θεός παρά μόνο τον Αλλάχ και ο Μωάμεθ είναι ο προφήτης, εάν πει αυτή τη φράση, με την καρδιά του, αυτός θα μπει στον παράδεισο αν κάποιος πεθάνει με αυτή την φράση με αυτή την πίστη. Είναι σημαντική αυτή η νύχτα, διότι περνάει και στο Κοράνι. Όμως ο προφήτης μας δεν έχει κάνει ιδιαίτερες τελετές ή συνήθειες, δεν έχει κάνει δηλαδή μια πράξη ή κάτι σχετικά με αυτό τα επόμενα χρόνια της ζωής του. Γι’ αυτό καλό είναι να πιστεύουμε ότι ναι όντως έγινε το γεγονός, το μιράτς, αλλά σχετικά με τις προσευχές δεν έχει συμβουλέψει εμάς τους μουσουλμάνους τι να κάνουμε εκείνη την νύχτα και σχετικά πως να την περάσουμε. Η τέταρτη και η πιο σημαντική νύχτα είναι (από χίλιους μήνες πιο άξια/ bin aydar da ha hayidi) έτσι περνάει στο Κοράνιο είναι λοιπόν η νύχτα του Κάντρ (Kadir gecesi) και η νύχτα του Κάντρ δεν είναι σίγουρο ποια μέρα είναι, απλώς είναι κρυμμένη στις τελευταίες δέκα μέρες του Ραμαζανιού. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Άλι των γνωστών, αυτοί που έχουν γνώσεις για το Ισλάμ και τις παραδόσεις του προφήτη έχουν πει ότι είναι σε κάποια νύχτα που είναι μονός αριθμός και οι περισσότεροι έχουν πει ότι είναι εικοστή έβδομη μέρα, νύχτα του Ραμαζανιού και πιο πολύ κρατάει αυτή η αντίληψη. Όμως, καλό είναι να ξέρουμε ότι βρίσκεται στις τελευταίες δέκα μέρες και στις μονές νύχτες του Ραμαζανιού. Αυτή η νύχτα του Καντρ την περνάμε έτσι και αλλιώς με νηστεία, γιατί είναι στην περίοδο της νηστείας, καθώς κάνουμε τις προσευχές και όποιος θέλει διαβάζει το Κοράνιο. Καλό είναι να περάσεις με προσευχή όλη τη νύχτα του Κάντρ μέχρι τα χαράματα, την πρωινή προσευχή δηλαδή. Μια άλλη νύχτα είναι η νύχτα του Μεβλίτ όπου αυτό δεν υπάρχει στο Ισλάμ, αλλιώς οι περισσότεροι λαοί της Τουρκίας, αλλά και στα Βαλκάνια δίνουν βάση και σημασία, ώστε να θυμίσουν τη γέννηση του προφήτη του Μωάμεθ. Εμείς ξέρουμε ότι ο ίδιος ο Μωάμεθ και οι ακόλουθοι του εκείνη την περίοδο δεν γιόρταζαν την γέννηση του προφήτη όπως τα Χριστούγεννα, αυτό δεν υπάρχει στο Ισλάμ, εάν και δίνουν οι βαλκανικοί λαοί, οι Τούρκοι σημασία στη γέννηση του ο προφήτης δεν το είχε τηρήσει και δεν έχει κάνει κάτι για τα δικά του γενέθλια. Εξαιτίας αυτού και οι περισσότεροι δεν το βρίσκουν σωστό, αλλά στο χωριό μας το έχουν ως ένα κομμάτι της θρησκείας και εξαιτίας αυτού το γιορτάζουν και δίνουν μεγάλη σημασία σε εκείνη την βραδιά. Αυτές είναι οι γιορτές σύμφωνα με το Ισλάμ. Οι μέρες και οι γιορτές στο Ισλάμ καθορίζονται λοιπόν από το φεγγάρι, εννοώ ότι από το ημερολόγιο της Έγιρας.

Κινητές Εορτές          

Σαρακοστή Πάσχα

Τα τελευταία χρόνια, επειδή οι κάτοικοι του χωριού είναι μουσουλμάνοι για να τιμήσουν το Πάσχα ,τον Ιησού Χριστό, την Σαρακοστή, τον επιτάφιο του Ιησού Χριστού έρχονται οι πιστοί χριστιανοί από την Ξάνθη όπου κάνουν έναν κύκλο στο χωριό. Έρχονται στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου κάθε χρόνο. Έτσι γίνεται ένα έθιμο,με χριστιανικό στοιχείο στο χωριό από τους χριστιανούς.

Ακίνητες Εορτές Της Άνοιξης

Την άνοιξη και συγκεκριμένα στις 6 Μαΐου στο χωριό γιορτάζουμε το Χιντρελλές (Hıdırellez) σηματοδοτεί την είσοδο της άνοιξης. Μια μέρα πριν την εορτή οι άνθρωποι πηγαίνουν να αγοράσουν το κρέας, το κοτόπουλο, τα σουτζουκάκια ή κάποιοι αγοράζουν ολόκληρο κατσίκι. Ακόμη οι νέοι πηγαίνουν σε ένα συγκεκριμένο βουνό που ονομάζεται οσοίκα, όπου εκεί κάνουν, φτιάχνουν μια καλύβα γιατί όλη τη νύχτα περνάνε και κοιμούνται εκεί. Αυτό δεν αφορά τους ενήλικες απλώς τα αγόρια που είναι σε εφηβική ηλικία κάνουν μόνο αυτοί τότε το πράγμα. Αυτές ήταν οι προετοιμασίες πριν την εορτή. Την ημέρα της εορτής, στις 6 Μαΐου οι κάτοικοι του χωριού ξυπνάνε νωρίς το πρωί όπου προετοιμάζονται και παίρνουν μαζί τους τα πράγματα. Μετά τις εννιά το πρωί ξεκινάει η διαδρομή προς εκείνο το βουνό, το οποίο τα πιο πολλά άτομα προτιμούν να πηγαίνουν στο βουνό ονόματι οσοΐκα όπου έχει γίνει πολύ διάσημο για την εκτέλεση της συγκεκριμένης γιορτής. Όταν φτάσουν εκεί αρχίζουν να ψήνουν φαγητά που έχουν αγοράσει. Εκείνη την ημέρα και εκείνες τις ώρες το βουνό είναι γεμάτο από ανθρώπους. Λοιπόν αφού ψήσουν το κρέας και τελειώσει το φαί οι νέοι ανοίγουν μουσική όπου γλεντάνε και χορεύουν για την γιορτή, που έχει μπει η άνοιξη. Τα κορίτσια μαζεύουν λουλούδια και από τα λουλούδια κάνουν στεφάνια και τα βάζουν στο κεφάλι τους. Στη συνέχεια επισκέπτονται το σπίτι της Καρατζα Αϊσέ και της διαβάζουν κάποια εδάφια από το Κοράνι. Έπειτα πολλές οικογένειες είναι οι οποίοι μπαίνουν στο οχυρό του Εχίνου, επειδή και το οχυρό είναι στο βουνό οσοΐκα. Ύστερα από αυτές τις πράξεις μετά το μεσημέρι οι οικογένειες αρχίζουν να κατεβαίνουν ξανά προς το χωριό. Πρέπει να τονίσω ότι , όταν φτάσουν στο οχυρό, τα αγόρια περιμένουν σε ένα σημείο όπου αρχίζουν να ρίχνουν νερό επάνω στις κοπέλες, το αντίστοιχο γίνεται και από την πλευρά των κοριτσιών. Όσοι αντίθετα προτιμούν μια πιο ήσυχη διασκέδαση δεν πηγαίνουν να γιορτάσουν στο βουνό οσοΐκα , αλλά προσανατολίζονται προς τις καλύβες τους. Στις καλύβες είναι μόνο μια οικογένεια σε σχέση με εκείνο στο βουνό, όπου σχεδόν όλοι οι κάτοικοι του χωριού είναι εκεί. Και αυτοί ψήνουν ότι έχουν αγοράσει, χαίρονται για την είσοδο της άνοιξης, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο όπως γίνεται στον λόφο, δεν γλεντάνε δηλαδή ούτε ανοίγουν μουσική για να χορέψουν, καθώς επειδή είναι σε άλλο βουνό δεν επισκέπτονται το οχυρό του Εχίνου, ούτε το σπίτι της Αϊσέ . Έτσι, εάν και υπάρχουν δύο τρόποι εκτέλεσης της εορτής, οι άνθρωποι και των δύο πλευρών είναι ευχαριστημένοι και χαίρονται πολύ.

 Μια άλλη εορτή που γίνεται την άνοιξη είναι η μάχη του οχυρού Εχίνου, που είναι εορτή του χωριού μας. Η μάχη του Οχυρού Εχίνου έγινε στις 6 Απριλίου του 1941, όπου η μάχη κράτησε τρείς μέρες μεταξύ ελληνικού και γερμανικού στρατού. Ο εξοπλισμός του οχυρού παρουσίασε ελλείψεις από όπλα και έτσι αναγκάστηκαν να παραδοθούν στον γερμανικό στρατό. Οι απώλειες των ελληνικών δυνάμεων ήταν 29 άνδρες, άνδρες ανάμεσα τους μουσουλμάνοι και χριστιανοί που πολεμούσαν όλοι μαζί για την πατρίδα τους. Έτσι από εκείνη την ημέρα αρχίζει η πολιορκία του Εχίνου από τους Γερμανούς, που οι κάτοικοι του χωριού είχαν μεταφερθεί στον Κένταυρο. Για τους προγόνους μας ακολούθησαν δύσκολα χρόνια μετά την μάχη του οχυρού Εχίνου και τον Β. Παγκοσμίου πόλεμο, όπου είχαν έρθει οι Βούλγαροι στο χωριό μας. Μια μέρα πριν την εορτή οι στρατιώτες πηγαίνουν εκεί κοντά στο μνημείο πεσόντων όπου κοιμούνται όλο το βράδυ εκεί και με αυτό τον τρόπο τιμούν τους νεκρούς μας. Έτσι, κάθε χρόνο στο χωριό μας γιορτάζεται η μάχη του Οχυρού, όπου έρχονται διάφοροι αξιωματικοί, ακόμη ο παπάς και ο χότζας όπου διαβάζουν και οι δύο από τα ιερά τους βιβλία κάποιους στίχους για τους πεσόντες της 6ης Απριλίου 1941, που έχουν αγωνιστεί και έχουν υπερασπιστεί την περιοχή από τους εχθρούς, ωστόσο γίνεται μια σύντομη αφήγηση των γεγονότων και κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης πυροβολούν στον ουρανό. Έτσι με αυτό τον τρόπο οι κάτοικοι του χωριού αισθανόμαστε τι έχει γίνει, καθώς τι έχουν περάσει οι ήρωες μας σε εκείνη την μάχη.

Γιορτές Του Καλοκαιριού

Ως γιορτές του καλοκαιριού μπορεί να χαρακτηριστεί το κερμες, το παζάρι που κάνουν οι συγχωριανοί σε ένα μεγάλο άνετο σημείο που είναι λίγο πιο έξω από το χωριό, όπου πουλάνε διάφορα παραδοσιακά φαγητά, γλυκά, ρούχα κλπ.

Αυτό το παζάρι διοργανώνεται συνήθως από τους νεαρούς με τη βοήθεια του χωριού που γίνεται συνήθως το καλοκαίρι και διαρκεί τρείς μέρες περίπου. Πριν το παζάρι στο σημείο όπου θα διοργανωθεί η εκδήλωση οι νέοι καθαρίζουν το χωριό και το προετοιμάζουν φέρνοντας τις καρέκλες, τα τραπέζια κλπ. για την ημέρα του παζαριού. Γενικά μπορώ να πω πως οι νέοι, οι ενήλικοι, αλλά κι όσοι θέλουν συμμετέχουν εθελοντικά. Όμως δεν υπάρχει υποχρέωση. Επειδή το παζάρι γίνεται για φιλανθρωπικούς σκοπούς , πιο συγκεκριμένα τα χρήματα που θα μαζευτούν δίνονται στα άτομα, στις οικογένειες που δεν είναι σε καλή οικονομική κατάσταση και όσοι τα έχουν ανάγκη. Γι΄ αυτό το λόγο ακριβώς δεν υπάρχει καμία αντίρρηση όλοι οι συγχωριανοί και ειδικά οι γυναίκες κάνουν διάφορα φαγητά, γλυκά και χωρίς να περιμένουν κάποια ανταμοιβή τα στέλνουν στο παζάρι για να πουληθούν και έτσι νιώθουν την χαρά που δόθηκε και σε αυτές η δυνατότητα να προσφέρουν κάτι για τους συνανθρώπους τους που είναι σε δύσκολη κατάσταση. Όσοι από τους κατοίκους δεν μπορούν να κάνουν και να στείλουν κάποιο φαγητό, τότε οι ίδιοι πηγαίνουν στο σημείο όταν γίνεται το παζάρι και αγοράζουν διάφορα παραδοσιακά φαγητά, αλλά και ρούχα. Όσες μέρες γίνεται το παζάρι, που συνήθως είναι τρείς μέρες, οι άνθρωποι συμμετέχουν φιλανθρωπικά στις εργασίες, φτιάχνουν φαγητά και σε αυτές, όλες τις μέρες. Ωστόσο, το τραπέζι αρχίζει μετά το μεσημέρι και είναι μέχρι τις εννιά το βράδυ. Όπου έχει μεγάλο ενδιαφέρον από τους ανθρώπους, καθώς έρχονται άτομα και από άλλα χωριά.

Γιορτές Του Φθινοπώρου

Η μέρα της Ασούρας (Aşure) είναι η δέκατη μέρα του μουαρρέμ, δηλαδή το πρώτο μήνα του Ισλαμικού ημερολογίου της Εγίρας. Ωστόσο η ασούρα σημαίνει δέκα είναι μια αραβική λέξη όπου προέρχεται και από εκεί η ονομασία της μέρας. Πιστεύουμε ότι αυτή η μέρα είναι πολύ σημαντική ανάμεσα σε μερικούς μουσουλμάνους, γιατί πιστεύουν ότι εκείνη την ημέρα έχουν συμβεί διάφορα σημαντικά γεγονότα. Όπως ο Νώε εκείνη την ημέρα ανέβηκε στο πλοίο και τότε το πλοίο στάθμευσε στο βουνό τζούδι. Εκείνη την ημέρα ο Μωυσής χώρισε την Ερυθρά Θάλασσα στα δύο και πέρασε αυτός και το έθνος του και τότε πνίγηκε ο φαραώ με τους στρατιώτες του. Εκείνη την ημέρα ο προφήτης Γιουνιούς ήταν στο κορμί ενός μεγάλου ψαριού και τη μέρα της ασούρας βγήκε από το σώμα εκείνου του ψαριού. Τότε ο Αδάμ , ο Θεός δέχτηκε την μετάνοια του και τον συγχώρεσε. Ο Ιωσήφ , όταν τον είχαν ρίξει μέσα στο πηγάδι εκείνη την μέρα βγήκε από το πήγαδι. Για τον Ιησού ότι εκείνη την ημέρα έχει γεννηθεί από μια παρθένα μητέρα τη Μαρία. Για τον Δαβήτ ότι, εκείνη την ημέρα ο Θεός των συγχωρέσε, ο Θεός δέχτηκε τη μετάνοια του. Έχει γεννηθεί ο Ισμαήλ ο υιός του Αβραάμ. Και ο Ιάκωβος εκείνη την ημέρα είχε ξανασυναντήσει τον υιό του Ιωσήφ και τότε πέρασε η αρρώστια που είχε στα μάτια του. Αυτά τα δέκα πράγματα λοιπόν έχουν συμβεί εκείνη την ημέρα. Όμως το πιο σημαντικό γεγονός είναι ότι από τα εγγόνια του προφήτη, ο Χουσεΐν όταν είχε πάει στο μέρος Καμπελα , είχε αντισταθεί στο καθεστώς εκείνη την περίοδο και τότε εκείνος ο κυβερνήτης που ήταν ο Χαλίφης έκοψε το κεφάλι του. Εκείνη την ημέρα έχουν γίνει αυτά τα σημαντικά γεγονότα. Οι σιίτες για να τιμούν αυτή την ημέρα παίρνουν σίδερα και χτυπάνε δυστυχώς στη πλάτη τους, αυτό που δεν υπάρχει στο Ισλάμ , ή ακόμη με το χέρι τους χτυπάνε το στήθος τους για να δείξουν ότι μοιράζονται τον ίδιο πόνο με τον Χουσεΐν, δηλαδή ότι ήταν μια μέρα πόνου. Έτσι εκφράζουν, την συμπαράσταση, την στήριξη και την αγάπη τους προς τον Χουσεΐν. Οι σουνίτες όμως δεν κάνουν τέτοιες ενέργειες, γιατί δεν το βρίσκουν σωστό, δεν το τηρούν και δεν το κάνουν εκείνο που κάνουν οι σιίτες. Απλά πιστεύουν και αυτοί σε αυτή την δέκατη ημέρα και την θυμούνται με ένα καλύτερο τρόπο είτε φτιάχνοντας ένα γλυκό φαγητό ασουρά που λέμε, είτε αλμυρό, ανάλογα με την επιλογή εξαρτάται από οικογένεια σε οικογένεια.

 Υπάρχει η αντίληψη ότι, εκείνη την ημέρα εάν κάποιος αγοράσει δέκα προϊόντα από κάπου θα έχει αφθονία για όλη την χρονιά. Είναι μια δεισιδαιμονία κάπως αυτό το πράγμα. Όσον αφορά το γλυκό, το φαγητό ρίχνουν σαράντα και διάφορα υλικά. Συνήθως είναι υλικά από φυτά, είτε λαχανικά, είτε φρούτα από αυτά τα πράγματα αποτελείται αυτό το γλυκό. Οι άνθρωποι το μοιράζουν στους γείτονες, καθώς και στους συγγενείς