Τελετουργίες από ΠΕΤΡΟΥΣΣΗΣ, Δ. ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ, Π.Ε. ΔΡΑΜΑΣ
Β. Έθιμα του λαϊκού εορτολογίου
Α) Η Σαρακοστή πριν από τα Χριστούγεννα.
(Α. Μενελεκλή)
«Τη Σαρακοστή των Χριστουγέννων κρατούσαμε νηστεία κυρίως οι γυναίκες. Την παραμονή το βράδυ θυμιατίζαμε και τρώγαμε όλη η οικογένεια μαζί. Το ίδιο κάναμε και την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, μόνο που ανοίγαμε φύλλο και κάναμε πίτα. Μέσα βάζαμε σουσάμι και καρύδια και το κάναμε σαν μπακλαβά. Βάζαμε μέσα και νόμισμα. Σε όποιον τύχαινε το νόμισμα θα ήταν τυχερός τη χρονιά που ερχόταν».
Β) Το Δωδεκαήμερο (25 Δεκεμβρίου – 5 Ιανουαρίου).
(Α. Μενελεκλή)
«Μετά την πρωτοχρονιά, στις δύο του μήνα, δίναμε στα μικρά παιδάκια και ρίχνανε αλάτι στη φωτιά και λέγανε ευχές για την καινούρια χρονιά. Στις επτά του Γενάρη είχαμε το έθιμο της καμήλας. Φτιάχναμε μια καμήλα ξύλινη, την ντύναμε με τσουβάλια και από κάτω έμπαιναν τρία άτομα. Της κάναμε και στόμα που το ανοιγοκλείναμε με σπάγκο. Γυρνούσαμε τότε όλο το χωριό και κάναμε καρναβάλι. Κάναμε καμήλα, γιατί η καμήλα ήταν ζώο που άντεχε την πείνα, τη δίψα και την ταλαιπωρία όπως εμείς. Παλιότερα ακόμη, μας έλεγαν ότι πήγαιναν με την καμήλα στις τούρκικες παρέες και επειδή οι τούρκοι δεν ήξεραν ποιοι ήταν κάτω από την καμήλα έλεγαν διάφορα που τα άκουγαν οι δικοί μας και τα έλεγαν στους Έλληνες χωριανούς.
Στις οκτώ του μήνα είχαμε το έθιμο Μπάμπιντεν. Το 1907 είχε έρθει ο δεσπότης της Δράμας ο Χρυσόστομος να εγκαινιάσει την εκκλησία της Παναγίας στο χωριό. Το 1912-1913 οι Τούρκοι την έκαψαν και τότε ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος από την επόμενη μέρα έδωσε εντολή να γιορτάσουμε το Μπάμπιντεν. Η λέξη μπάμπιντεν ήταν από το μπάμπο που ήταν η μαμή και το ντεν που ήταν η μέρα. Δηλαδή η μέρα της μαμής που έφερνε στον κόσμο το παιδί, την καινούρια ζωή. Έτσι κι εμείς προσπαθούσαμε να καταπολεμήσουμε τους Τούρκους και να κάνουμε μια καινούρια ζωή χωρίς αυτούς, να ξαναγεννηθούμε. Το έθιμο αυτό το γιορτάζαμε μόνο οι γυναίκες γιατί ή μαμή ήταν γυναίκα και γιατί εκείνη την εποχή εμείς οι γυναίκες δεν είχαμε καμιά ευκαιρία για διασκέδαση. Έτσι γυρνούσαμε από σπίτι σε σπίτι όλο το χωριό».
Γ) Γιορτές του Φεβρουαρίου.
Δ) Απόκριες.
(Α. Μενελεκλή)
«Την τελευταία Κυριακή πριν την Καθαρά Δευτέρα είχαμε την Πρόσκα, δηλαδή την συγχωρεμένη. Πηγαίναμε στα σπίτια όλων των συγγενών μας που ήταν μεγάλοι σε ηλικία και τους ζητούσαμε συγχώρεση. Στους άντρες που ζητούσαμε συγχώρεση τους δίναμε λεμόνι και στις γυναίκες δίναμε πορτοκάλι».
Ε) Κινητές εορτές: Σαρακοστή, Πάσχα, Πάσχα μετά το Πάσχα ως την Πεντηκοστή.
(Ε. Μελισσινού)
«Τον Μάη γιορτάζουμε και την γιορτή του Αγίου Αθανασίου που είναι προστάτης και πολιούχος του χωριού μας και από την παραμονή κάνουμε πανήγυρη για να τον τιμήσουμε».