Τοπικές ενδυμασίες από ΕΛΑΦΟΧΩΡΙΟΥ, Δ. ΝΕΣΤΟΥ, Π.Ε. ΚΑΒΑΛΑΣ

ΕΛΑΦΟΧΩΡΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΠΑΝΤΙΔΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ  Α’ ΕΞΑΜΗΝΟ

Τμήμα φιλολογίας παρευξείνιων χωρών

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: Μ.Γ. ΒΑΡΒΟΥΝΗΣ

ΕΝΔΥΜΑ,ΥΠΟΔΕΣΗ, ΚΟΜΜΩΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΛΩΠΙΣΜΟΣ.

Τα ενδύματα μας ήταν πολύ απλά ευκολοφόρετα  κυρίως, επειδή θέλαμε να εργαζόμαστε και να κινούμαστε γενικότερα άνετα. 

Τα περισσότερα ανδρικά  ενδύματα ήταν σκουρόχρωμα, διότι δεν υπήρχε ποικιλία υφασμάτων και χρωμάτων. Οι  γυναίκες τα υφαίναμε  στον αργαλειό,  χρησιμοποιώντας βαμβακερές κλωστές-μαύρη κλωστή ‘’(φάδι)΄΄ για τα  σκουρόχρωμα και άσπρο βαμβακερό φάδι για τα  άσπρα. Το επίσημο ένδυμα των ανδρών υφαινόταν  από ένα ύφασμα το οποίο λεγόταν “κιτσές” λόγω της σφίχτης του ύφανσης. Το αποτελούσε ένα παντελόνι, το “σαλβάρι”  και ένα γιλέκο, το οποίο αφού το ύφαιναν οι γυναίκες, το κεντούσαν με χρωματιστές κλωστές. Το  μόνο σχέδιο που μπορούσα να έχουν τα ενδύματα ήταν το “ριγέ”. Δεν  γνωρίζαμε ακόμα άλλα σχέδια στην ύφανση. Οι  κάλτσες μας ήταν μάλλινες μαύρες ( χρησιμοποιούσαμε μαλλί μαύρων προβάτων), για να τις  πλέξουμε, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία του αργαλειού, πλένομαι δηλαδή το μαλλί, το τοποθετούσαμε πάνω στο “χτένι” ( μαύρο τετράγωνο ξύλο με “ δόντι”)  και το επεξεργαζόμασταν με  τα χέρια μας, μέχρι να μαλακώσει. Μόλις μαλάκωνε το τοποθετούσαμε στη “ρόκα” ( ξύλο με τρία “ δόντια”)  και στην συνέχεια στο “ αδράχτι” με το οποίο  μετέτρεπε το μαλλί σε κλωστή, με αυτή την κλωστή πλέκαμε τις κάλτσες, όμως και ζακέτες, γάντια και μπλούζες για να ζεσταινόμαστε τις εργασίες μας.

 Η  ένδυση  των γυναικών περιλάμβανε μακριές φούστες ή φορέματα, πάλι σε αποχρώσεις του μαύρου ή του άσπρου. Τα μαλλιά μας ήταν πολύ μακριά, διότι θεωρούσαμε ντροπή τα κοντοκομμένα μαλλιά και πάντα τα κάναμε “ πλεξούδα’, Αυτή ήταν η κόμμωση μας. Στο κεφάλι μας πάντα δεμένο  κομμάτι υφάσματος, το “τσεμπέρι”. Για τις επίσημες περιστάσεις είχαμε και επίσημα τσεμπέρια, τα οποία κεντούσαμε  και στολίζαμε  με πολύ μικρές χάντρες.Τα υποδήματα μας ήταν τα “ τσόκαρα”. Τα  τσόκαρα τα κατασκευάζαμε  από ξύλο ( συνήθως καρυδιάς), πάνω στο οποίο καρφώναμε ένα κομμάτι δέρματος.  

Άντρες και γυναίκες είχαμε υποδήματα από πολύ φθηνό υλικό, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις που είχαμε τη δυνατότητα να κατασκευάσουμε δερμάτινα. Το ίδιο  ισχύει και για τα παιδιά.

Δυνατότητα καλλωπισμού είχαμε μόνο οι γυναίκες, σε περιορισμένο βέβαια βαθμό. Το μόνο καλλυντικό που χρησιμοποιούσαμε ήταν μία κρέμα προσώπου την οποία κατασκεύαζαν οι ίδιες, το “φκιασίδι”. Τα συστατικά της κρέμας αυτής, του φκιασιδίου  ήταν υδράργυρος, βούτυρο και σολεμένη.Την αλείφαμε  στο πρόσωπό μας πρώτα αφού νύχτωνε, γιατί πιστεύαμε πώς τη νύχτα που  ηρεμούσαν και κοιμόντουσαν, το φκιασίδι θα είχε καλύτερη και πιο ευεργετική επίδραση.

Χαρακτηριστικά, συνηθίζαμε να τραγουδάμε:

“Υδράργυρος και σολεμένη

 τα παλικάρια τα τρελαίνει”