Τοπικές ενδυμασίες από ΕΡΑΤΕΙΝΟΥ, Δ. ΝΕΣΤΟΥ, Π.Ε. ΚΑΒΑΛΑΣ

Όνομα: Ζιώζιου Ανθή

Όνομα Καθηγητή: Μ.Γ. Βαρβούνης

Πανεπιστημιακό έτος : α’ εξάμηνο

Μάθημα:Λαογραφία

Ερατεινό Καβάλας

Β.Ένδυμα,υπόδεση, κόμμωση και καλλωπισμός

α.Ένδυμα

Συνήθως μάλλινα ρούχα του αργαλειού που τα έραβαν οι γυναίκες και τα φορούσαμε.  Έφτιαχναν παντελόνια που λέγονταν κιλότες και σακάκια.Όλοι τέτοια ρούχα φορούσαμε, και τα παιδιά. Και τα πανιά για το μωρό φτιάχνονταν στον αργαλειό και λέγονταν κολόπανα. Μεταπολεμικώς, το 1945 η κατάσταση κάθε χρόνο βελτιώνονταν πάλι όμως με φτώχεια και ανέχεια. Μετά όμως το 1967 πήραν άλλη τροπή τα πράγματα.

β.Υπόδημα

Τα περισσότερα ήταν τσαρούχια ενώ αργότερα τα λαστιχένια παπούτσια που λέγονταν γκούμες. Υπήρχε ένα ζευγάρι παπούτσια που ήταν το γιορτινό για όλα τα χρόνια.

γ.Καλύμματα του κεφαλιού και κόμμωση.

Οι γυναίκες φορούσαν μαντίλες εφ’ όρου ζώης. Οι Σαρακατσάνοι τη μαντίλα την έλεγαν μπόχο και ήταν μάλλινη. Οι Θρακιώτες την έλεγαν τσιμπέρι και ήταν  βαμβακερό. Οι άνδρες φορούσαμε καπέλο ακόμα και όταν δουλεύαμε. Οι γυναίκες, μικρές και μεγάλες στην ηλικία δεν κουρεύονταν και είχαν τα μαλλιά μεγάλες πλεξούδες. Υπήρχε κουρέας για τους άνδρες που κουρευόμασταν και ξυριζόμασταν με αντάλλαγμα, με ετήσιο τίμημα στον κουρέα δύο ντενεκέδες (μεταλλικό δοχείο) σιτάρι για όλο το χρόνο.

δ.Καλλωπισμός

Οι γυναίκες είχαν σκουλαρίκια, κλειδώματα που έμπαιναν στη μέση, πελιτζίκια ( βραχιόλια) που ήταν ασημένια. Οι πιο ευκατάστατες είχαν μία ντούμπλα στο λαιμό που ήταν χρυσή.

(Κων/νος Ζιώζιος)