Τελετουργίες από Π.Ε. ΚΑΒΑΛΑΣ, Δ. ΚΑΒΑΛΑΣ, ΚΑΒΑΛΑΣ
« Την σαρακοστή πριν τα Χριστούγεννα για σαράντα μέρες δεν τρώγαμε κρέας, γάλα παρά
μόνο νερόβραστα και ίσως το Σαββατοκύριακο τρώγαμε το φαγητό μας με λίγο λάδι.
Μεταξύ 25 Δεκεμβρίου και 5 Ιανουαρίου πίστευαν ότι κυκλοφορούσαν οι καλικάντζαροι
γι’ αυτό δεν λούζονταν και δεν πλένονταν και περίμεναν να αγιαστούν τα νερά, να φύγουν
οι καλικάντζαροι για να πλυθούν.
Την ημέρα των Φώτων κάναμε μια μεγάλη πίτα και βάζαμε μέσα ένα σταυρό.
Συγκεντρωνόμασταν όλη η οικογένεια σπίτι και όποιος τύχαινε τον σταυρό ήταν ο τυχερός
της χρονιάς.
Τις απόκριες πολλά άτομα, ανά ομάδες, ντύνονταν καρναβάλια και κάναν διάφορες
παραστάσεις π.χ. παρίσταναν έναν θάνατο, μια γέννα.
Την Καθαρά Δευτέρα κάναν πάλι το καρναβάλι, αλλά τις πρωινές ώρες, δέναν ένα σκοινί
διπλό και το στρίβανε από τα δύο άκρα, άφηναν στο κέντρο μια θηλιά, μάζευαν τα σκυλιά,
τα περνούσαν από το στήθος και τραβούσαν ύστερα εκείνα τα κοντάρια και το σκυλί γύριζε
σαν σβούρα και μόλις έφτανε στην κορυφή το σκυλί έφευγε τρομαγμένο. Επίσης, ήταν και
η μουντζούρα την Καθαρά Δευτέρα όπου οι νέοι του χωριού «μουντζούρωναν» όλο τον
κόσμο, είτε με κάρβουνο, είτε με μπογιά παπουτσιών.
Επίσης του Αγ. Θεοδώρου κλέβανε από τα σπίτια διάφορα αντικείμενα ,συνήθως από
σπίτια που υπήρχαν ανύπαντρες κοπέλες και κλέβανε γλάστρες, πορτάκια, κάρα που
ζεύανε, και τα μάζευαν στην πλατεία. Αυτό σήμαινε πως θα τους κλέψουν το κορίτσι. Την
άλλη μέρα, οι μπαμπάδες παίρνανε τα πράγματα. Την Μεγάλη Πέμπτη, ο επίτροπος έβγαζε
τον σταυρό σε δημοπρασία και όποιος έδινε τα περισσότερα λεφτά έπαιρνε το σταυρό και
τον γύριζε σε όλο το χωριό. Η πράξη αυτή βοηθούσε αυτόν που τον σήκωνε αλλά ενίσχυε
και την εκκλησία. Με τον ίδιο τρόπο γινόταν και στην Δεύτερη Ανάσταση. Ακόμη, την
Μεγάλη Πέμπτη οι γυναίκες ξημέρωναν τον Χριστό την νύχτα στην εκκλησία και
τραγουδούσαν τα Πάθη του Χριστού. Την Μεγάλη Παρασκευή οι κοπέλες στόλιζαν τον
επιτάφιο και το βράδυ οι παπάδες με όλο το χωριό και τον γύριζαν σε όλο το χωριό και
όταν επέστρεφε στην εκκλησία περνούσαμε όλοι με την σειρά κάτω από τον επιτάφιο για
να πάρουμε την ευλογία.
Στις 23 Απριλίου γιορτάζουμε και γιορτάζαμε τον προστάτη του χωριού Αϊ Γιώργη. Την
παραμονή γινόταν η λειτουργία στην εκκλησία και η περιφορά της εικόνας γύρω από την εκκλησία. Μαζευόταν πολύς κόσμος και από τα γύρω χωριά. Το ίδιο γίνεται και τα ανήμερα και μετά ακολουθεί πανηγύρι.
Συνήθως του Αϊ-Γιαννιού κάναμε το λεγόμενο κουρμπάνι. Βράζαμε δηλαδή κρέας από
πρόβατα τα οποία τάζουν ορισμένοι άνθρωποι και τα μοιράζουν σε όλο το χωριό.»
(Δημητριάδου Δέσποινα)