Τοπικές ενδυμασίες από ΔΙΟΜΗΔΕΙΑΣ, Δ. ΑΒΔΗΡΩΝ, Π.Ε. ΞΑΝΘΗΣ

Καργιώτου Παναγιώτα

Τμήμα : Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξεινίων χωρών

Ονοματεπώνυμο Καθηγητή: Ε. Βαρβούνης

Χωριό : Διομήδεια

Νομός : Ξάνθη

Ακαδημαϊκό έτος : 2000-2001

Χρονική περίοδος Υλικού : 1930-1950

Β. Ένδυμα, υπόδεση, κόμμωση, καλλωπισμός

«Εμείς οι Σαρακατσάνες γυναίκες φορούσαμε μια μακριά υφαντή φούστα με φρέτζες, ένα υφαντό πουκάμισο, ένα υφαντό τσαμαντάνι με φρέτζες, μια κεντημένη ποδιά και ένα ζωνάρι για τη μέση. Πάνω από το πουκάμισο φορούσαμε τα φουσκούρα. Φορούσαμε κάλτσες πλεχτές με σχέδια και πατούνα. Πάνω από τη φορεσιά είχαμε τη μπόλια.»

(Καργιώτου Παναγιώτα ετών 72)

τσαμαντάνι : γιλέκο

φουσκούρια : μισά μανίκια

πατούνα : το κάτω μέρος της κάλτσας

μπόλια : παλτό

Β) « Τα παπούτσια μας, παιδί μου, ήταν πάντα χαμηλά με κουμπιά και σχέδια, φτιαγμένα από δέρμα»

(Καργιώτου Παναγιώτα ετών 72)

Γ) «Τα μαλλιά μας ήταν μακριά καθώς τα μακριά μαλλιά δήλωναν αγνότητα και τιμή. Είχαμε μακριές πλεξίδες και για κάλυμμα στο κεφάλι βάζαμε τον μπόχο και τον δέναμε σε σχήμα τριγώνου. Ο μπόχος ήταν βυσσινί σκούρος. Γύρω από τον μπόχο δέναμε τις πλεξίδες μας και τις πιάναμε με παραμάνες»

(Καργιώτου Παναγιώτα ετών 72)

Δ) «Ήταν ντροπή να βαφόμαστε τότε παιδί μου. Το μόνο που χαράζαμε ήταν ένας σταυρός στο μέτωπό μας»  

(Καργιώτου Παναγιώτα ετών 72)