Τελετουργίες από ΘΡΥΛΟΡΙΟΥ, Δ. ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ, Π.Ε. ΡΟΔΟΠΗΣ

β. Το Δωδεκαήμερο (25 Δεκεμβρίου-5 Ιανουαρίου)

     «Στην εναλλαγή του χρόνου έχουμε βέβαια το έθιμο των Μωμόχερων όπως φαίνεται στην εικόνα ως εβεταριακό, αν και απέκτησε σατυρικό χαρακτήρα. Οι άνδρες λοιπόν φορούν προβιά και μια μάσκα και προστατεύουν υποτίθεται τον Κητίγοτσας (Παλιός Χρόνος). Αυτός πρώτα μαζί με τη νύφη (σύμβολο της φύσης) χτυπάνε τη πόρτα ενός σπιτιού. Μετά από διαβεβαίωση του παλιού χρόνου ότι έχει μόνο τη νύφη, μπαίνουν όλοι και καταλαμβάνουν τον χώρο. Τελικά ο νέος χρόνος, ο δυνατότερος ‘’Αράπης’’ που το κυνηγά από σπίτι σε σπίτι τον κερδίζει. Αλλά οι Μωμόχεροι τον πιάνουν. Τότε πρέπει η νύφη πρέπει δήθεν να κατουρήσει επάνω του και τότε υποτίθεται πως ζωντανεύει. Πρόκειται στη ουσία για την ίδια την αναγέννηση του χρόνου.»

                                                                                                   Μαυρίδου Χρύσα 

Σαρακοστή Πάσχα, Πάσχα, μετά το Πάσχα ως τη Πεντηκοστή

     «Ένα έθιμο το οποίο πρόσφατα αναβιώσαμε μια χρονιά είναι αυτό του Πάσχα. Το τραπέζι ήταν στρωμένο τρεις μέρες. Και τα περισσότερα αγόρια του χωριού πήγαιναν με λύρα και άλλα όργανα να ευχηθούν και φυσικά καθόντουσαν να τους φιλέψουν αυτό, φανταστείτε το έκαναν το έκαναν σχεδόν σε κάθε σπίτι.»

                                                                                                   Χρύσα Μαυρίδου

     «Τότε για τη νηστεία είχαμε και τον κουκαρά. Όπου πάνω σε μια πατάτα έβαζαν όσες είναι οι εβδομάδες της νηστείας από τα μεγάλα τα φτερά. Και το κρεμούσαν πάνω από το φαγητό. Έτσι αν κάποιο μωρό λιγουρευόταν κάτι να φάει και ήταν ειρτίσιμο, το φοβέριζαν με τον κουκαρά. Και τότε εμείς μικρά το πιστεύαμε ότι θα μας τιμωρήσει ο Θεός.»

                                                                                  Παρασκευή Τσαγκουρίδου