Τελετουργίες από Π.Ε. ΡΟΔΟΠΗΣ, Δ. ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΜΕΣΣΟΥΝΗ

471 Β

Λαογραφική εργασία για τη Μεσσούνη Ροδόπης

Δαμακίδου Θεοδώρα

Δεκέμβριος- Ιανουάριος 2000

ΠΙΡΠΕΡΟΥ

Μαζί με τα κουρμπάνια γινόταν και το έθιμο της πιρπερούς. Την πρώτη Κυριακή μετά τη γιορτή του αγίου Γεωργίου, μαζεύονταν 10 κορίτσια ντυμένα στα γιορτινά τους. Ένα απ΄αυτά ήταν η Πιρπέρω (ένα ορφανό κορίτσι από μάνα ή από πατέρα). Στο ένα χέρι κρατούσαν ένα μπακιράκι με νερό και στο άλλο χόρτα πράσινα της εποχής. Η Πιρπέρω, για να ξεχωρίζει είχε στο κεφάλι της ένα στεφάνι από χόρτα, καθώς κι ένα ακόμη στη μέση της. Ξεκινούσαν η μια πίσω απ΄την άλλη, με επικεφαλή την πιρπέρω κι έκαναν περιοδεία στο χωριό.

Κάθε νοικοκυρά άφηνε έξω στην αυλή ένα μπακιράκι με νερό και μόλις τα κορίτσια έμπαιναν μέσα, φώτιζαν,  όπως ο παπάς, χορεύοντας κυκλικά και τραγουδώντας. Η νοικοκυρά τούς έβρεχε με το νερό κι εκείνες της ζητούσαν το κόσκινο, που κοσκίνιζε το αλεύρι. Η πιρπέρω το πετούσε ψηλά. Αν έπεφτε καλά θα έβρεχε, αν έπεφτε ανάποδα δεν θα έβρεχε. Η νοικοκυρά ήταν υποχρεωμένη να δώσει αλεύρι, αλάτι, θυμίαμα και κεριά.

Με το αλεύρι έφτιαχναν το ψωμί για τα κουρμπάνια, με το αλάτι αλάτιζαν το κρέας, το θυμίαμα και τα κεριά τα πήγαιναν στην εκκλησία. Το ψωμί ζύμωναν τρεις γυναίκες, που θήλαζαν, έτσι συμβόλιζαν την γονιμότητα σε σχέση με τη γονιμότητα της γης. Η μία το κοσκίνιζε, η άλλη το ζύμωνε, η τρίτη άναβε το φούρνο. Η πιρπέρω ήταν υποχρεωμένη, το απόγευμα να φιλέψει τα κορίτσια.