Τελετουργίες από ΚΑΛΟΥ ΑΓΡΟΥ, Δ. ΔΡΑΜΑΣ, Π.Ε. ΔΡΑΜΑΣ

 Β. Τον καιρό εκείνο που εμφανίζονται οι καλικάντζαροι, από τις ημέρες την γέννησης του Χριστού μέχρι και τα Φώτα, φροντίζουμε όλοι να κλειδώνουμε τις πόρτες το βράδυ, τα παράθυρα και τα παντζούρια, όπως και τις καμινάδες από τα τζάκια. 
Στα κάλαντα τα παιδιά απ΄ όλες τις γειτονιές σχημάτιζαν παρέες και από τις πρώτες πρωινές ώρες γυρνούσανε στα σπίτια και λέγανε τα κάλαντα. Λεφτά δεν τους δίναμε σχεδόν ποτέ αλλά πάντοτε μοιράζαμε ξυλοκέρατα, τα χαρούπια δηλαδή, διάφορα φρούτα, γλυκά πολλά σπιτικά που κάναμε εκείνες τις ημέρες καθώς και φρέσκα αυγά.
Στις αποκριές, ντύνονταν συνήθως οι πιο νέοι καρναβάλια διάφορα με παλιά ρούχα που ψάχνανε και βρίσκανε και μετά γυρνούσανε στα σπίτια των γνωστών τους και οι άλλοι προσπαθούσαν να τους αναγνωρίσουν. Μετά ακολουθούσαν τα κεράσματα, οι ευχές και έφευγαν με χορούς και γλέντια με όργανα όπως είχαν ξεκινήσει. Την τελευταία Κυριακή κάθε νοικοκυρά έβγαζε όλες τις κατσαρόλες από τα ράφια και τις έπλενε πολύ καλά με στάχτη για να φύγει κάθε λίπος. Αυτό γινόταν κάθε φορά γιατί την Καθαρά Δευτέρα άρχιζε η νηστεία και έπρεπε όλα να ΄ναι καθαρά. Υπήρχε και ένα έθιμο που κάναμε την τελευταία Κυριακή, γιατί τώρα έχει σχεδόν σταματήσει. Όλη η οικογένεια μαζευόταν στο μεγαλύτερο δωμάτιο του σπιτιού, όπου ο πατέρας έδενε από το ταβάνι και τη λάμπα, που βρισκόταν στο κέντρο, μια μακριά κλωστή, η οποία στο τέλος της είχε ένα κομμάτι χαλβά. Όλοι τότε κάθονταν στο σοφρά, το χαμηλό τραπέζι, το ξύλινο και έβαζαν τα χέρια τους δεμένα πίσω από την μέση τους. Τότε ο πατέρας έδινε μια στο χαλβά με την κλωστή και άρχιζε αυτό να γυρίζει γύρω- γύρω και περνούσε μπροστά από όλους. Όλοι τότε πηδούσαν και προσπαθούσαν μόνο με το στόμα να φάνε μία βουκιά από το χαλβά. Το σημείο αυτό διασκέδαζε πολύ τα παιδιά και το περίμεναν με ανυπομονησία εκείνες τις ημέρες. Όταν έτρωγαν και το τελευταίο κομμάτι χαλβά τότε ο πατέρας άναβε την άκρη της κλωστής και αν η φωτιά έφτανε ως επάνω, τότε αυτό θεωρούνταν τύχη, γιατί έδειχνε πως η σοδιά θα πάει καλά. Αν όχι, σήμαινε πως θα υπάρχουν προβλήματα.
Οι ετοιμασίες για το Πάσχα ήταν πολλές όπως παντού και σήμερα ακόμη. Κάνουμε τσουρέκια πάντοτε, που είναι το κύριο γλυκό για τις πασχαλιάτικες γιορτές, βάφουμε αυγά και σουβλίζουμε το αρνί και το κατσίκι στις αυλές μας. Χαρακτηριστικό φαγητό και βασικό τις ημέρες εκείνες είναι το φρικασέ κατσαρόλας.
Την Πρωτομαγιά βγαίνουμε όλοι στην εξοχή, συνήθως σε άλλα χωριά για να «πιάσουμε το Μάη» και τρώμε στο ύπαιθρο. Την Καθαρά Δευτέρα βγαίνουμε πάλι στην εξοχή και λέμε πως « πάμε να πιάσουμε το φίδι».
Σημαντική γιορτή είναι του Άη- Γιάννη του κλύδωνα κατά την οποία γίνεται μεγάλο γλέντι. Όλοι ανάβουν φωτιές και με τραγούδια πηδάνε οι νέοι από πάνω. Την ημέρα εκείνη πρέπει όλοι να κάψουνε στη φωτιά τα μαγιάτικα στεφάνια, που πλέξαμε στην εξοχή την ημέρα της Πρωτομαγιάς. Για την ημέρα του κλύδωνα, μάλιστα, λέγεται πως όποια ελεύθερη κοπέλα ακούσει τυχαία να φωνάζει κάποιος ένα όνομα π.χ. Σπύρος, αυτό θα είναι και το όνομα εκείνου που θα παντρευτεί.

ΣΤ) Χαρακτηριστικά όργανα και πιο συνηθισμένα είναι οι ζουρνάδες, τα νταούλια, τα ακορντεόν, αργότερα και το βιολί.
Χόρευαν κυρίως συρτό, ταγκό, βάλς, λαούτο καθώς επίσης και μακεδονικά, και θρακιώτικους χορούς. Πολύ σημαντικοί ήταν και οι ποντιακοί χοροί, αφού στο χωριό πολλοί είναι αυτοί που κατάγονται από τον πόντο.

Β. Όταν φεύγει ο παλιός ο χρόνος και μπαίνει ο καινούριος, στα πρώτα λεπτά του νέου χρόνου, συνηθίζουμε, να σπάμε ένα ρόδι που έχουμε κρατήσει από παλιά γιατί είναι γούρι και θα βοηθήσει να πάει καλά η χρονιά. 
Επίσης, στο τέλος της σχολικής χρονιάς τα παιδιά που πήγαιναν στο σχολείο έκαναν τις λεγόμενες λαμπαδοφορίες. Ήταν ένα είδος παρέλασης που έπαιρναν μέρος όλα τα παιδιά της σχολικής ηλικίας. Γυρνούσαν όλο το χωριό κρατώντας στα χέρια.